“เมคาของฉันซ่อมตัวเองได้!” ดวงตาสีน้ำตาลของเหยาฟางพลันเปลี่ยนเป็นสีทอง รูม่านตากลมโตกลายเป็นรูม่านตาแนวตั้ง
แววตาของเธอคมกริบราวกับสัตว์ประหลาดที่กำลังล่าเหยื่อ
แต่เพียงชั่วพริบตาก็กลับเป็นเหมือนเดิมแล้ว!
เสิ่นเจาหยุ่นแค่นหัวเราะ ซ่อมแซมฟื้นฟูงั้นหรือ?
เหลวไหล! แปลว่ายังตีไม่หนักพอ เดี๋ยวจะให้ดูว่าพลังช้างสารก่อปาฏิหาริย์เป็นยังไง!
ทวนยาวที่ถูกควบคุมด้วยพลังจิตแทงเข้าไปในรอยแยกด้วยความถี่สูง
แขนเมคาถึงกับเกิดภาพติดตา ความเร็วยังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ!
เหยาฟางพยายามหลบ แต่คู่แฝดนิพพานกลับออกแรงอีกครั้ง
ปีกทั้งสองข้างแทงทะลุจากด้านหลังอย่างแรง
ไร้ทางถอย!
กลางสนามประลอง เฉียนฮวาชีที่ยิ้มมาตลอดพลันลุกพรวด ปืนในมือหล่นกระแทกโต๊ะ
แต่เธอไม่มีแก่ใจจะสนแล้ว ความสนใจทั้งหมดจับจ้องอยู่ที่ทวนของเมคาโฆษณาสีขาว!
เธอพึมพำ “เมคาจะทำความเร็วได้ขนาดนี้เลยหรือ? ต่อให้ไม่พึ่งเมคา ใช้ร่างกายตัวเอง ฉันก็ยังทำไม่ได้ถึงขั้นนี้! เธอไม่ใช่คนแล้วมั้ง!”
แม้จะมีจังหวะติดขัดไปบ้างเป็นพัก ๆ แต่ความเร็วระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่เมคาควบคุมด้วยมือจะทำได้!
ไม่ใช่แค่เฉียนฮวาชี อู๋เจิ้นเวยก็อดตบโต๊ะไม่ได้ “ไม่ใช่คนจริง ๆ ด้วย! แถมเธอยังคุมเมคาสองตัวอยู่ด้วยนะ ดูเมคานกตัวนั้นสิ ประสานงานกับเธอได้ไร้ที่ติ เมคาสีขาวคิดจะหลบไปทางไหนก็เหมือนถูกอ่านทางไว้หมด โดนปิดทางจนขยับไม่ได้เลย!”
เขาตัดสินใจแล้ว คนที่ชื่อ ‘ฉันนี่แหละบรรพบุรุษแก’ ต้องเป็นคนของกองทัพที่สิบสามเท่านั้น!