ติงเฉิงยวี่กับจูหยวนเหยามองตาค้าง
จากนั้นก็อดหันไปมองเสิ่นเจาหยุ่นไม่ได้
อยู่ใกล้ชาดย่อมเปื้อนแดง ช่วงนี้เด็กนั่นอยู่กับเสี่ยวอวิ๋นบ่อยจริง ๆ...
เสิ่นเจาหยุ่นล้วงกระเป๋า ย้อนมองพวกเขา “มองฉันทำไม?”
ติงเฉิงยวี่ส่ายหน้า พลางถอนหายใจ ก่อนจะยอมรับชะตากรรมในที่สุด “ชินไว้ก็พอ”
จะดูแลไม้เบื่อไม้เมาคนเดียวหรือสองคน ที่จริงก็เหมือนกันนั่นแหละ
เขาต้องรีบทำตัวให้ชินเสียแต่เนิ่น ๆ
เสิ่นเจาหยุ่นไม่เข้าใจว่าหัวหน้าทีมพึมพำอะไรอยู่ จึงหันไปมองหลี่เสวี่ยโม่ ก่อนเอ่ยอย่างมั่นใจว่า “ไม่นึกเลยว่าเธอจะปากคมขนาดนี้! ต่อไปต้องสืบทอดฝีมือให้ยิ่งใหญ่กว่าเดิมแล้ว”
หลี่เสวี่ยโม่ยิ้มเขินให้เสิ่นเจาหยุ่น “ทำงานบริการลูกค้านาน ๆ เข้า ก็ต้องเจอไอ้สารเลวอยู่บ้าง แบบนี้ช่วยระบายอารมณ์ได้ดี ด่าเสร็จก็บล็อกไปเลย”
เสิ่นเจาหยุ่นพยักหน้า
จากนั้นก็พูดต่อ “แต่ฉันจะสอนอีกกระบวนท่าหนึ่ง รับมือคนพวกนี้แค่ด่าอย่างเดียวไม่พอ อย่าไปเสียเวลาคุยกับพวกเขาด้วย
บอกไปเลยว่า ถ้าอยากเชิญเราแข่ง ต้องจ่าย 100 แต้มกับเหรียญดารา 5.5 ล้าน ไม่อย่างนั้นก็ไสหัวกลับไปทางไหนทางนั้น”
“แบบนี้เหรอ?” หลี่เสวี่ยโม่ครุ่นคิดอย่างจริงจัง สีหน้าฉายแววเข้าใจขึ้นมา
“ก็ต้องแบบนี้สิ! ถ้าคิดว่า 100 แต้มกับเหรียญดารา 5.5 ล้านยังระบายความแค้นไม่สะใจ ก็เรียกราคาเพิ่มได้อีก! ฉื่อฉินเคยพูดไว้ว่าทุกข์ใจจะแก้ด้วยอะไร? ก็มีแต่เหรียญดารานี่แหละ!” เสิ่นเจาหยุ่นยืนยันอย่างหนักแน่น
“ทำแบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ! เมื่อก่อนฉันพลาดโอกาสทำเงินไปตั้งเท่าไรเนี่ย!”
จวงเยว่เจ๋ออุทาน ก่อนหยิบจอสมองกลขึ้นมาจดทุกคำ
เซี่ยซิงอวี่มองเสิ่นเจาหยุ่นอย่างกังขา “พวกเขาไม่ใช่คนโง่สักหน่อย จะยอมเอาเงินมาให้เราได้ยังไง?”
“ก็ต้องดูว่าความทะเยอทะยานของพวกเขามีมากพอไหม และสิ่งที่เรามีคุ้มค่ากับการที่พวกเขาต้องจ่ายแพงขนาดนั้นหรือเปล่า” เสิ่นเจาหยุ่นเอนกายนั่งพิงโซฟาอย่างสบายใจ
เติ้งอีหลินที่ยืนดูอยู่ตลอดรีบห้าม “เดี๋ยวก่อน... ฟังฉันก่อน ฉันว่าพวกเธอแข่งกับทีมที่ระบบจับคู่ให้จะดีกว่า”
เธอเข้าใจดีเกินไปว่าทีมจากระบบดาวศูนย์กลางกระหายกระแสการแข่งขันประเภททีมแค่ไหน