ตอนนี้เฝิงก่วงกำลังหมอบอยู่ในห้องน้ำชาย ด้านนอกประตูยังมีเสียงคนคุยกันเป็นระยะ
“เขาหนีไปไหนแล้ว?”
“ปล่อยให้หนีไปได้ซะนี่”
“นายไม่น่าหุนหันพลันแล่นจนต่อยเขาตาเขียวเลย ฉันกะจะจับเขาไว้ แล้วล่อเสิ่นเจาหยุ่นออกมาสักหน่อย”
“นั่นสิ ตอนทดสอบเสิ่นเจาหยุ่นยังใช้แผนล่อให้ติดกับได้ พวกเราก็ทำแบบนั้นได้เหมือนกัน”
......
พอได้ยินแบบนี้ สีหน้าเฝิงก่วงก็ยิ่งขมขื่น
เขาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ พลางพูดกับเสิ่นเจาหยุ่นที่อยู่ปลายสายจอสมองกลว่า “เพราะตอนทดสอบฉันเล่นงานเพื่อนร่วมชั้นเข้า ตอนนี้เลยโดนเพื่อนในห้องขังอยู่ในห้องน้ำ
ยังมีรุ่นพี่หลายคนอยากตามหาเธอ เลยช่วยพวกนั้นดักคนด้วย”
พอได้ยินคำพูดของเฝิงก่วง เสิ่นเจาหยุ่นกับหลี่เสวี่ยโม่ก็สบตากัน ก่อนจะสูดหายใจเฮือกพร้อมกัน
เสิ่นเจาหยุ่นมองเฝิงก่วงที่อยู่ปลายสายจอสมองกลอย่างเห็นใจ แล้วถามว่า “ทุกคนสอบเสร็จกันหมดแล้ว ไม่ควรยุ่งกับการเก็บของกลับบ้านหรอกเหรอ? ตามหลักแล้ว แค่หลบให้พ้นเมื่อวานก็น่าจะพอแล้วนี่! ทำไมยังมีเวลามาดักนายอีกล่ะ?”
“ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน... แต่ไม่คิดเลยว่าเธอจะเล่นงานทุกคนได้หนักขนาดนั้น เธอนี่ดึงความแค้นเก่งจริง ๆ!” ยิ่งเฝิงก่วงพูดก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองซวย
เขาไปทำให้เพื่อนร่วมชั้นปีเดียวกันขุ่นเคืองเท่านั้น แต่รอยช้ำรอบดวงตานี่กลับเป็นฝีมือรุ่นพี่คนหนึ่ง...
ทั้งที่คนหลอกพวกรุ่นพี่ชายหญิงนั่นคือเสิ่นเจาหยุ่นแท้ ๆ!