“หมายเลขยี่สิบเอ็ด: จงเกา”
“หมายเลขยี่สิบสอง...”
ผู้เข้าสอบที่บาดเจ็บบนเวทีประลองทยอยลงไป ผู้คุมสอบอ่านหมายเลขต่อไปเรื่อยๆ ผู้ที่ถูกเรียกชื่อและหมายเลขต่างก้าวขึ้นไปอย่างรวดเร็ว ชูแผ่นป้ายของตนเพื่อยืนยันตัวตน
“หมายเลขสามสิบห้า: สวีเฉียง!”
“...”
“หมายเลขสี่สิบ: ซุนปู้!”
ในที่สุด ชื่อของสวีเฉียงก็ถูกเรียก สวีเยว่เงยหน้าขึ้นทันที โบกมือให้เขาอย่างสุดแรงเพื่อให้กำลังใจ
แต่สายตาของสวีอวี้กลับจับจ้องไปที่ผู้เข้าสอบหมายเลขสี่สิบ คนที่สวีเยว่เคยชี้ให้ดูก่อนหน้านี้ เด็กหนุ่มจากกลุ่มอำนาจใหญ่ที่มีพลังชีวิตสูงถึง 14 หน่วย ถือว่าอยู่ในระดับหัวกะทิของการทดสอบนักศึกษาใหม่
ยิ่งกว่านั้น ท่าทางของเขายังนิ่งสงบ แตกต่างจากผู้เข้าสอบที่มาจากครอบครัวพลเมืองทั่วไปอย่างสิ้นเชิง ไม่ใช่เพิ่งทะลวงเข้าสู่ขั้นหนึ่ง แต่เป็นผู้ใช้พลังขั้นหนึ่งที่มีพื้นฐานแน่นปึ้ก และมีโอกาสสูงมากที่ผ่านการฝึกฝนเฉพาะทางมาแล้ว
“พี่ชาย กำลังจะเริ่มแล้ว!”
เมื่อเห็นสวีเฉียงขึ้นไปบนเวทีประลองแล้ว สวีเยว่ก็คว้าแขนของสวีอวี้ไว้แน่น ทั้งตื่นเต้นและประหม่า
สวีอวี้ลูบหลังมือน้องสาวเบาๆ เพื่อปลอบประโลม สายตากวาดมองไปทั่วเวทีประลอง
บนเวทีมีร่างยี่สิบคนยืนประจำตำแหน่ง แต่ละคนประเมินอีกฝ่ายอย่างถี่ถ้วน แตกต่างจากการต่อสู้หมู่รอบที่แล้ว คราวนี้ซุนปู้แต่งกายหรูหรา ตรงกันข้ามกับชุดเรียบง่ายของผู้เข้าสอบคนอื่นๆ คลื่นพลังชีวิตอันทรงพลังที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ในรัศมีหลายจ้าง