"เฟิงซินเฉ่ามันค่อนข้างยุ่งยากนะ..."
สวีอวี้พึมพำเบา ๆ ครั้งก่อนตอนโดนผึ้งดำเล่นงาน ภายใต้การรับรู้ของพลังจิต เขาเห็นสมุนไพรพิเศษอยู่สองต้น แต่ตอนนั้นสถานการณ์คับขัน เก็บไม่ทัน
และตำแหน่งของสมุนไพรสองต้นนั้น ต้องเข้าไปในพื้นที่ด้านโน้น
"ท่านหง ถ้าเจออันตราย นายคงไม่ทิ้งฉันให้ตายใช่ไหม?"
สวีอวี้ชายตามองนกสีชาดที่ยังมีกะใจไซร้ขน แล้วถามหยั่งเชิง
นกสีชาดเอียงคอมองเขาแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้าไซร้ขนต่อ ทำเป็นไม่ได้ยิน
"เจ้าตัวเล็กนี่ถ้าเจออันตรายจริง ๆ คงหลบไปตั้งนานแล้ว ไม่น่ามีปัญหา"
สวีอวี้พึมพำในใจ แต่ก็ยังอดกังวลไม่ได้
เพราะนอกจากสัตว์โลหิตเมื่อคืน ไอ้ตัวนี้เจออสูรซากระดับห้ายังไม่เคยกลัวเลย พูดยากจริง ๆ
เขาสูดหายใจลึก เก็บกดความไม่สบายใจ อาศัยเงาไม้พุ่งไปยังจุดที่สมุนไพรเฟิงซินเฉ่าสองต้นเติบโตตามที่จำได้
ครู่ต่อมา ภูเขารกร้างก็ปรากฏสู่สายตา ตรงกับบริเวณที่พวกเขาเจอฝูงผึ้งดำคราวก่อน
"เงียบจัง?"
สวีอวี้ขมวดคิ้ว กวาดตามอง ร่างกายตึงเครียด รอบข้างเงียบผิดปกติ ราวกับมีอสูรซากดุร้ายซุ่มอยู่ในความมืด
"กรี๊ด!"
ระหว่างที่สวีอวี้กำลังชั่งใจจะเลือกเส้นทางไหน นกสีชาดก็ร้องขึ้นมาเสียงหนึ่ง พลางกางปีก
"โฮก!"
สีหน้าสวีอวี้เปลี่ยนไปทันที ไม่ทันได้ตั้งตัว เสียงคำรามก็ดังสนั่นจากป่าลึก
"ไอ้ลูกนกแดง ไอ้เวรเอ๊ย!"
พร้อมกับเสียงคำราม พื้นดินสั่นสะเทือน สีหน้าสวีอวี้เปลี่ยนอย่างรุนแรง ไม่ลังเลที่จะทิ้งภารกิจ ร่างถอยหลังอย่างรวดเร็ว
แต่นกสีชาดกลับทะยานขึ้นฟ้า สยายปีกสะบัดแรง ร่างขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมหลายส่วนเมื่อเทียบกับครั้งก่อนที่เห็นร่างจริง
รูม่านตาสวีอวี้หดตัว เห็นเพียงเงาอสูรสูงสามเมตรพุ่งจากที่ไกลเข้ามา แต่ยังไม่ทันตกถึงพื้น แสงไฟแสบตาก็ปะทุขึ้น กระแทกใส่เงาอสูรอย่างแรง
"ตูม!"
ชั่วขณะต่อมา เงาอสูรร่วงลงพื้น กลิ่นไหม้คลุ้งในอากาศ