“เช่นนั้นพวกเราค่อยมาขอเยี่ยมใหม่วันหลัง”
เหมาเก้าก็ดูออกถึงความหวาดระแวงของอีกฝ่าย จึงไม่ได้มีทีท่าจะอยู่ต่อ
เขารู้ว่าในเขตคนลี้ภัยแถบชายขอบ ทุกบ้านล้วนมีจิตใจระแวดระวังสูง ผู้ที่เป็นนักล่าสัตว์อย่างพวกเขาก็เช่นกัน บางทีอาจมีเพียง “ผู้ดี” ที่เพิ่งถูกขับออกจากปราการไม่นาน ที่ยังจมอยู่ในความเพ้อฝัน
“ป้า นี่คือของตอบแทนที่พวกเราสามพี่น้องซื้อมา เชิญรับไว้ก่อนเถิด...”
เหมาเก้าส่งสัญญาณ โจวซานและชายข้างๆ ต่างยกของถุงใหญ่มาคนละถุง
สีหน้าแม่สวีพลันเปลี่ยน มองลอดปากถุงผ้าปอ เห็นชัดเจนว่าข้างในคือข้าวเก่าทั้งนั้น ดูแล้วอย่างน้อยต้องหนักกว่า 20 ชั่ง!
การซื้อข้าวเก่าคุณภาพดีแบบนี้ตั้งมากมาย อย่างน้อยก็ต้องใช้เงินเป็นร้อย!
ส่วนอีกถุงหนึ่งเล็กกว่า ทว่าจากคราบน้ำมันที่ซึมออกตรงขอบก็ดูออกว่าข้างในคงมีเนื้อหลายชั่ง!
เนื้อชั่งละ 10 เหรียญ!
เนื้อหลายชั่งเนี่ยนะ?!
“ไม่ได้ๆ รับไว้ไม่ได้!”
แม่สวีรู้สึกเพียงหัวใจเต้นระทึก แต่ก็โบกมือปฏิเสธตามสัญชาตญาณ
เธอไม่เชื่อว่าฟ้าจะประทานของฟรีให้บ้านตระกูลสวี
ตอนนั้นเพื่อขอหายาแก้อักเสบให้เสี่ยวอวี้เม็ดเดียว ก็ต้องแบกหนี้ก้อนโต 1,500 อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ถ้ารับของมากขนาดนี้ไว้ แล้วภายหลังจะมาทวงคืน ตระกูลสวีตรากตรำจนตายก็ใช้ไม่หมด!
“ป้า รับไว้เถอะครับ ไม่งั้นกลับไปพ่อต้องเตะผมอีกแน่”
เวลานี้ไอ้เจ้าเด็กอ้วนเงยหน้าขึ้น พูดพลางทำหน้าขมขื่น
“บัดซบ แกเรียกใครว่าป้าวะ พ่อแกสิถึงเรียกป้า!”
สิ้นเสียง โจวซานยกเท้าเตรียมเตะ
“อ้าว เด็กคนนี้ ไหวพริบดีนะ อย่าไปขู่มันเลย”
แม่สวีถึงยอมเปิดประตูให้กว้างขึ้นอีกหน่อย พอจะยื่นมือไปห้าม ก็รู้สึกว่าไม่เหมาะ
“ไอ้เจ้าเด็กอ้วน เป็นแกจริงๆ ด้วย ฟังเสียงก็รู้แล้ว”
สวีเยว่ยื่นหัวเล็กๆ ออกมาจากด้านข้าง พลางพูดยิ้มแฉ่ง
“พี่เยว่ ให้แม่พี่รับไว้เถอะ ดูสิพ่อตีผมจน...”
เมื่อเห็นสวีเยว่ ไอ้เจ้าเด็กอ้วนก็เหมือนจับฟางเส้นสุดท้าย เพราะเป็นเด็ก เขาจึงไม่รู้จักเกรงใจ ดึงมือน้อยๆ ของสวีเยว่ให้จับที่ท้ายทอยตัวเอง
โจวซานยิ้มแหยๆ ฝืนกลั้นแรงกระตุ้นที่จะตบไอ้เจ้าเด็กอ้วนให้กระเด็น
ให้ตายสิเพิ่งฟ้องท่านปู่ที่บ้านไป หยกๆ ก็มาร้องเรียนอีกแล้ว?