เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเซี่ยซื่อ จางเลี่ยก็อดชื่นชมในใจไม่ได้
เขาติดตามหลินเจามาโดยตลอด ไม่น้อยครั้งที่ได้พบกับทายาทสายตรงของกลุ่มอำนาจใหญ่ และเคยออกฝึกฝนร่วมกับพวกเขา แต่เขาไม่เคยเห็นผู้มีพรสวรรค์คนไหนได้ยินเรื่องอสูรซากที่เหนือกว่าตนหนึ่งระดับแล้วยังสงบนิ่งเหมือนเซี่ยซื่อ
เพียงแต่เขาไม่รู้ว่า ตอนที่เซี่ยซื่อฝึกฝนอยู่ในซากภพ เขาถูกสถานการณ์บีบบังคับให้ต้องปะทะกับอสูรซากระดับห้าหลายครั้ง มิฉะนั้นแล้ว เขาจะรักษาความสงบเช่นนี้ได้อย่างไร?
รอบด้านเงียบสงัด หมอกพิษโดยรอบจางลงกว่าเมื่อก่อนมาก เมื่อแสงสามสีส่องประกายขึ้นลงราวกับกำลังหายใจ หมอกพิษก็ถูกดึงดูดโดยพลังที่มองไม่เห็น ค่อย ๆ ลอยเข้าหากล้วยไม้เงาสามสี แล้วถูกมันกลืนกินจนหมดสิ้น
ในพื้นที่เบื้องหน้า ระยะร้อยเมตรมองเห็นได้ชัดเจน พื้นไม่ใช่โคลนลื่นอีกต่อไป แต่ปกคลุมด้วยซากพืชหนาเตอะ ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของใบไม้
กล้วยไม้เงาสามสีต้นนั้นเติบโตอยู่ในบริเวณโล่ง สูงประมาณหนึ่งเมตร มีสีดำสนิทล้อมรอบโคนต้น ถัดขึ้นมาเป็นใบไม้ซ้อนกันหลายชั้น ขอบใบมีประกายเรืองแสงบาง ๆ และที่ปลายยอด ดอกไม้ประหลาดที่มีแสงสามสีเปล่งประกายพร่าพรายกำลังเบ่งบานอย่างเงียบงัน
กลีบดอกมีสามชั้น ชั้นนอกสุดเป็นสีม่วงเข้ม ชั้นกลางเป็นสีฟ้าสดใส ชั้นในสุดเป็นสีขาวบริสุทธิ์ สามสีผสานกัน ดูงดงามตระการตาเป็นพิเศษในดินแดนพิลึกแห่งนี้ ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจ
สวีอวี้เพียงแค่มองผ่าน ๆ สายตาก็ละจากดอกกล้วยไม้เงาสามสี พลังจิตล็อกอยู่ที่ด้านข้างห่างไปไม่ถึงร้อยเมตร ใต้ซากพืชเหล่านั้น กลิ่นอายดุร้ายที่ซ่อนเร้นอยู่กำลังพลุ่งพล่านขึ้นอย่างเงียบเชียบ เห็นได้ชัดว่ามันรู้ตัวแล้วว่าพวกเขาเข้ามาใกล้
แต่อีกฝ่ายไม่ยอมปรากฏตัวออกมาทันที พฤติกรรมเช่นนี้ เกรงว่ามันคงมีสติปัญญาไม่เบาแล้ว
“จางเลี่ย นายไปดึงความสนใจ เซี่ยซื่อรับมือทางด้านหน้า ฉันจะบุกหลัก”
หลินเจากวาดตามอง ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายดุร้ายนั้น จึงเอ่ยเสียงต่ำ
ส่วนสวีอวี้...
เธอกวาดตามองเขา ไม่ได้สั่งการอะไร เพราะภาพเงาเดียวดายที่เดินออกจากที่มั่นไป ยังคงประทับในใจเธอไม่เลือนหาย