ซูหลิงซีเหลือบมองสวีเยว่ ในดวงตาคู่นั้นเย็นชา แต่มีแววอ่อนโยนวาบผ่านแวบหนึ่งจนแทบสังเกตไม่เห็น เธอพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินตามเข้าไป
เมื่อเห็นดังนั้น สวีอวี้ก็แปลกใจเล็กน้อย เดิมคิดว่าซูหลิงซีไม่วางมาดก็ดีมากแล้ว ไม่คิดว่าเธอจะแสดงท่าทีเช่นนี้ออกมา
แม้จะยังไม่ถึงกับเป็นมิตรเข้าถึงง่าย แต่ดูอ่อนโยนกว่าเมื่อก่อนซึ่งเย็นชาและหยิ่งผยองจนคนทั้งหลายต้องถอยห่างมากแล้ว
สวีอวี้หันไปมองน้องสาวที่เดินตามหลังมาติด ๆ ราวกับหางน้อย ๆ เธอกำลังจับจ้องซูหลิงซีด้วยความสนใจ พอเห็นเขามองมา เธอยังส่งสายตาสื่อความหมาย ราวกับมีเรื่องมากมายอยากถามเขา
“คุณจะนั่งรอตรงนี้ หรือจะเดินตามผมเข้าไปเอา”
สวีอวี้ชี้ไปทางด้านในห้องแล้วถามขึ้น
ซูหลิงซีฟังแล้วอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ ก็แค่แก่นสัตว์ไม่กี่เม็ด จำเป็นต้องตามเข้าไปเอาถึงในห้องหรือ
แต่เมื่อคิดได้ว่าอีกฝ่ายอาจกลัวเธอจะรู้สึกเก้อ เธอจึงส่งสัญญาณให้เห็นว่าจะเข้าไปด้วย
“คุณคอยผมสักครู่ ห้องรกนิดหน่อย ผมขอจัดให้เรียบร้อยก่อนค่อยเข้าไปนะ”
สวีอวี้เองก็ไม่ทันคิดว่าคำถามตามมารยาทของตัวจะทำให้เธอคิดอะไร เพราะถึงขนาดจะเดินตามเข้าไป
ซูหลิงซีคิ้วกระตุกเล็กน้อย แต่ก็ยังคงยืนรออยู่หน้าประตูห้อง
“พี่เป็นไง พี่รู้จักพี่สาวคนนี้ยังไงเหรอ เธอสวยจังเลย สวยยิ่งกว่านางฟ้าในหนังสืออีกนะ”
สวีเยว่แอบย่องตามเข้าไปในห้อง แล้วแอบกระตุกชายเสื้อพี่ชายเบา ๆ พร้อมกระซิบถาม
“รู้จักตอนไปฝึกปรือในแดนร้างน่ะ”
สวีอวี้ลูบหัวน้องสาว แล้วเบี่ยงสายตาจากน้องสาว รวบรวมจิตใจเล็กน้อย กล่องไม้สองใบพลันปรากฏขึ้น ภายในบรรจุแก่นสัตว์แน่นขนัดเต็มกล่อง