ทั้งคู่เดินออกจากห้องตามกันไป เห็นแม่สวียืนถือถาดขนมอยู่หน้าประตู คิ้วตายิ้มแย้ม “คุยกันเสร็จแล้วเหรอ รีบกินขนมหน่อย”
“ที่บ้านไม่มีของดีอะไร หวังว่าเธอคงไม่รังเกียจนะ”
เห็นรอยยิ้มอบอุ่นของแม่สวี ซูหลิงซีนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือหยิบมาชิ้นหนึ่ง กล่าวขอบคุณเบาๆ
สวีเยว่ก็ขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาเด็กน้อยจอมตะกละเป็นประกายจับจ้องถาดขนมทรงเสน่ห์ ริมฝีปากเล็กเม้มแน่น “แม่จ๋า หนูก็อยากกิน!”
“เดี๋ยวค่อยกิน”
แม่สวีใช้ศอกดันเธอเบาๆ นี่คือขนมที่จางเซียวเพิ่งเอามาให้ไม่นาน พวกเขาล้วนไม่ยอมกินเอง พอดีซูหลิงซีมาเยือน จึงตั้งใจยกออกมาต้อนรับ
สวีเยว่ยื่นปาก มองซูหลิงซีกินขนมชิ้นหนึ่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความอิจฉา ถามเสียงเบา “พี่สาว อร่อยไหม”
ซูหลิงซียิ้มบางๆ พยักหน้า
เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าเธอ สวีเยว่ตาก็โค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยวทันใด พลันลืมเลือนเสน่ห์ขนมไปชั่วขณะ “พี่สาว เวลาพี่ยิ้มช่างงดงามจริงๆ”
ไม่รู้เพราะเหตุใด เผชิญคำชมของเด็กสาวผู้บริสุทธิ์นี้ ซูหลิงซีกลับรู้สึกเลื่อนลอย
สวีอวี้ได้ขนย้ายกล่องไม้ไปไว้หน้ารั้วบ้านแล้ว เขาไม่ได้ตั้งใจจะช่วยเธอขนกลับไปสถาบันยุทธ์
เห็นเขาออกมา จางเซียวชำเลืองมองเข้าไปในบ้านไม่กี่ที ราวกับได้ยินความเคลื่อนไหวในเรือน ส่งสายตาให้เขา พลางยื่นนิ้วโป้งให้
เห็นสีหน้าของเขา สวีอวี้รู้สึกว่าผู้บังคับกองพันจางคนนี้ หลังจากปล่อยวางฐานะแล้ว ดูเหมือนจะกลายเป็นคนไม่ค่อยจริงจังเสียแล้ว