เช้าวันรุ่งขึ้น แสงอรุณรำไร
พ่อสวีและพวกอีกสองคนแบกเครื่องมือเรียบง่าย เตรียมไปทำงานที่เหมือง
รูปร่างพวกเขาดูโค้งงอ แต่ฝีเท้าวันนี้กลับเบาเป็นพิเศษ ใบหน้าชาชินมานานกลับมีแววชีวิตชีวาขึ้นเล็กน้อย
บนถนนเริ่มมีผู้คนสัญจรไปมาแล้ว เมื่อเห็นเสื้อผ้าเก่าของพ่อสวีและพวก สายตาเย้ยหยันรังเกียจแทบจะล้นออกมา เหมือนแค่มองอีกนิดก็จะทำให้ตาสกปรก
พวกเขาบิดปากต่ำ กระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง
พ่อสวีและพวกแม้จะฟังไม่ชัด แต่จากท่าทางเหยียดหยันก็เห็นได้ชัด
อย่างไรก็ตาม พวกเขาชินแล้ว ไม่ได้สนใจ
ขณะนั้นเอง สวีอวี้จูงมือน้องสาวเดินออกมาจากลานบ้านอย่างสบายๆ
เมื่อสายตาประหลาดๆ ปัดผ่านสวีอวี้โดยไม่ตั้งใจ เสียงซุบซิบก็เงียบกริบในทันที
ชุดเครื่องแบบสีเขียวเข้มที่เป็นสัญลักษณ์ของสมาชิกหน่วยรักษาการณ์ เนื้อผ้าหนาแข็ง รีดเรียบ เข็มตราที่บ่าไหล่สะท้อนแสงอรุณสว่างจ้า ลวดลายชัดเจน
เพื่อนบ้านที่เดิมทำหน้าหยัน ใบหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง รอยดูถูกเหยียดหยามแข็งค้างบนใบหน้าแล้วถูกแทนที่ด้วยความตกใจและหวาดกลัว
เมื่อเจอสายตาของสวีอวี้ที่กวาดมาโดยไม่ได้ตั้งใจ พวกเขารีบหลบตาราวกับถูกไฟช็อต ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา
จนกระทั่งคนจากบ้านตระกูลสวีหายไปที่ปากซอย เสียงวิพากษ์วิจารณ์จึงดังขึ้นอีกครั้งบนถนน แต่คราวนี้เจือด้วยความเกรงขามและตกใจ
"บ้านนั้นก็มีแต่ชั้นต่ำไม่ใช่รึ ทำไมจู่ๆ ถึงมีคนในหน่วยรักษาการณ์โผล่มา?"
"มิน่าล่ะถึงย้ายเข้ามาในเขตสามของเราได้ มีภูมิหลังขนาดนี้"
"ไม่น่าจะใช่นะ จำได้ว่าหวังเฉียงเพิ่งมีเรื่องกับบ้านนั้นเมื่อไม่กี่วันก่อน"
"ฉันไม่ได้เจอหวังเฉียงตั้งหลายวันแล้ว ไม่ใช่ว่าถูกบ้านนั้นไล่ไปแล้วหรอ?"
เสียงซุบซิบดังขึ้นเป็นระยะ ไม่มีความเย้ยหยันอีกแล้ว แม้แต่ตอนเห็นแม่สวีออกมา ก็ไม่มีใครชี้นิ้วตำหนิเหมือนแต่ก่อน กลับถอยห่างไปคนละทาง กลัวจะหาเรื่องใส่ตัว
สมาชิกหน่วยรักษาการณ์ปกติพักอยู่ในเขตเอ คนในเขต ค ไม่มีทางกล้าไปหาเรื่องคนใส่เครื่องแบบ พวกเขารู้ดีว่ามันหมายถึงตัวตนและสถานะ!