“ท่านหง เลิกอวดเด่นได้แล้ว”
สวีอวี้กวักมือเรียกเจ้านกสีชาดที่บินวนอยู่ เจ้าตัวรู้เจตนาทันทีก็พุ่งตัวดิ่งลงมา แสงเรืองรองบนตัวค่อย ๆ ลดลง พอตกมาอยู่บนบ่าของเขา ก็กลับคืนสภาพเดิม
เห็นดังนั้น สวีอวี้ก็โล่งอก เขาค่อนข้างกังวลว่าอาการอวดเด่นของนกสีชาดจะดึงดูดความสนใจจากอสูรซากทรงพลังเข้ามา ยังดีที่มันไม่ได้โอหังเหมือนก่อน
สวีอวี้หยิบนกสีชาดวางบนฝ่ามือ พินิจดูอย่างละเอียด พบว่ารอยลายสีทองแดงระหว่างขนนกของมันได้เลือนหายไปหมดแล้ว มองจากภายนอก นอกจากดวงตาที่ต่างจากก่อนหน้านี้เล็กน้อย ก็ดูไม่ค่อยเปลี่ยนไปมากนัก
ก่อนหน้านี้ดวงตาทั้งคู่ของนกสีชาดใสดุจทับทิม บัดนี้ ในแววตากลับมีประกายแสงทองไหลเวียน ถ้าไม่มองใกล้ ๆ แทบสังเกตไม่เห็น
ประกายแสงทองนั้น ราวกับคล้ายรอยลายบนขนนกของมัน ให้ความรู้สึกที่บอกไม่ถูก คล้ายมีจังหวะลี้ลับซ่อนอยู่ แต่มันคืออะไรแน่ สวีอวี้เองก็ตอบไม่ได้
“ท่านหง ดวงตาคู่นี้ของเธอ มีพลังพิเศษอะไรหรือเปล่า”
สวีอวี้ถามด้วยความสงสัย เพิ่งพูดจบก็รู้สึกถามไปก็เปล่าประโยชน์ ต่อให้นกสีชาดฟังเข้าใจและอธิบาย เขาก็คงไม่เข้าใจอยู่ดี
“ร้อง!”
นกสีชาดร้องแจ๋วหนึ่ง แสงทองในดวงตาพลันแวบวาบ สมองของสวีอวี้สั่นสะเทือนเบา ๆ ราวกับห้วงสำนึกถูกกระทบกระแทกแผ่วเบา
แค่สบตากันเฉย ๆ ยังให้ความรู้สึกเช่นนี้เลยงั้นหรือ