ทันทีที่เห็นน้ำทิพย์อุกกาบาต ดวงตาของนกสีชาดก็ร้อนแรงขึ้นมาทันใด แววตาอันปราดเปรียวของมันเผยความปรารถนาที่แทบจะปกปิดไม่อยู่ ปีกทั้งสองข้างกางออกเล็กน้อยราวกับทนรอไม่ไหวที่จะแบ่งส่วนหนึ่งมา
"ให้เธอหยดนึง ลองก่อน"
สวีอวี้เหลือบมองมัน ในหลายวิกฤตที่ผ่านมา ล้วนต้องพึ่งพานกสีชาดจึงรอดชีวิตหวุดหวิดมาได้
เขาไม่อยากให้เจ้าตัวนี้กินเข้าไปมากเกินแล้วนิทราไปอีกพักหนึ่ง
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสถานการณ์ที่ยังไม่รู้แน่ชัดเช่นนี้ จะประมาทไปเสียทุกเรื่องไม่ได้
สวีอวี้เคลื่อนจิต ควบคุมหยดของเหลวสีน้ำเงินนวลหยดหนึ่งให้ค่อย ๆ เคลื่อนออกมา ลอยไปทางนกสีชาด
นกสีชาดมีแววตาตื่นเต้น อ้าปากงับหยาดทิพย์อุกกาบาตนั้นเข้าไปในคำเดียว ประกายแสงในตาเจิดจ้าขึ้นทันใด ชั่วครู่ต่อมา ร่างของมันก็ตึงเปรี๊ยะ ขนบนกายเปล่งแสงสีทองแดงออกมาในบัดดล ประหนึ่งมีแมกมาพวยพุ่งอยู่ในสายเลือด
สีหน้าสวีอวี้แปรเปลี่ยนเล็กน้อย โชคดีที่ปากถ้ำมีเถาวัลย์บดบังเอาไว้ ไม่เช่นนั้นแสงสว่างผืนนี้คงดึงดูดความสนใจของสิ่งมีชีวิตอื่นในยามกลางคืนได้
เขากวาดตามองน้ำทิพย์อุกกาบาต ดูคร่าว ๆ แล้วมีอย่างน้อยหนึ่งร้อยกว่าหยด เจ้าตัวน้อยนี่เพียงแค่กลืนลงไปหยดเดียวยังเกิดอาการเช่นนี้ ถ้าให้มันไปครึ่งหนึ่ง ไม่แน่ว่าจะยั่วให้เกิดความเคลื่อนไหวขนาดไหน คงไม่ใช่ถึงขั้นทำให้เกิดปรากฏการณ์ธรรมชาติ แล้วหลับใหลไปอีกเป็นปี ๆ นะ?
แสงสีทองแดงทั่วร่างของนกสีชาดเจิดจ้าอยู่สามลมหายใจ ก่อนจะหดกลับอย่างฉับพลัน ขนสั่นระริก ประกายตาเจิดจ้าดั่งสะเก็ดไฟ พลังเดิมที่เบาบางกลับทะยานสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบจะมีแนวโน้มที่จะก้าวขึ้นเป็นอสูรซากระดับสี่ขั้นสูงสุด
แต่เปลือกตาของมันก็สั่นไหวเบา ๆ ราวกับยากจะต้านทานความง่วงได้ ถ้าไม่ใช่เพราะมันพยายามฝืนหนังตาเอาไว้ และจ้องเขม็งไปที่กลุ่มน้ำทิพย์อุกกาบาตที่ลอยอยู่บนฝ่ามือของสวีอวี้ มันคงหลับใหลไปนานแล้ว
"พักก่อนเถิด ฉันจะเก็บไว้ให้เจ้าบ้าง"
สวีอวี้รู้สึกทั้งกลั้นขำทั้งจนใจ ได้แต่ปลอบโยน
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา นกสีชาดก็ซบหัวลงทันที ขดกายหลับสนิทบนอุ้งมือของเขา
แค่หยดเดียว คงไม่หลับนานเกินไปนะ?