ครานี้ มันไม่เลือกโจมตีระยะไกล หากแต่กลายเป็นสายฟ้าสีแดงเข้ม พุ่งตรงเข้าใส่ตาขวาของวัวอสูรอย่างบ้าคลั่ง
วัวอสูรเจ็บปวดจนเดือดดาลอยู่แล้ว พอเห็นนกสีชาดตัวน้อยบังอาจเข้ามาประชิดตัว ก็คำรามกัมปนาท หัวมหึมาสะบัดอย่างแรง หมายจะใช้เขาอันแข็งแกร่งขวิดมันให้แหลก
ทว่านกสีชาดตัวน้อยกลับคล่องแคล่วปานภูตผีในราตรี หลบหลีกอย่างแยบยลข้างหัวมหึมาของวัวอสูร หวุดหวิดพ้นการกระแทกของเขา และในขณะเดียวกัน เปลวเพลิงสีชาดก็พุ่งเข้าใส่ตาขวาของวัวอสูรอย่างแม่นยำ เกิดเสียง "ฉี่" ทึบ เนื้อไหม้เกรียม กลิ่นคาวคละคลุ้ง
วัวอสูรคำรามก้องฟ้า ขาหน้าพุ่งขึ้นทั้งคู่ ร่างมหึมาพลุ่งพล่านดุดั่งเสียสติเพราะความเจ็บปวดแสนสาหัส ขาขวากระแทกลงหนัก พื้นดินแตกระแหงตามแรง
แต่ทว่า การมองเห็นของมันถูกรบกวนอย่างหนัก ได้แต่อาศัยสัมผัสไอร้อนแผดเผาเพื่อหาตำแหน่งนกสีชาดตัวน้อย ร่างใหญ่ยักษ์หมุนตัว กระทืบเท้าอยู่กับที่ พยายามจะบดขยี้นกสีชาดตัวน้อยให้เป็นกองเนื้อ
ลานกว้างทั้งลานสั่นสะเทือนภายใต้ความเกรี้ยวกราดของมัน เศษหินกระเด็น ฝุ่นคลุ้งตลบ
ส่วนดอกตูมเบื้องหลัง กลับประหนึ่งถูกห้อมล้อมด้วยพลังประหลาด มิได้กระทบกระเทือนแม้แต่น้อย กลีบยังหุบแน่น เปล่งประกายเรืองรองชวนฉงน ราวกับกำลังดูดซับแสงจันทร์
สวีอวี้กำด้ามดาบแน่น จ้องมองวัวอสูรที่คลุ้มคลั่ง ร่างเคลื่อนเข้าหาระเบียงลานอย่างเงียบเชียบ
บัดนี้ วัวอสูรสูญเสียเหตุผลเพราะโทสะ ถึงยังขวางอยู่หน้าดอกตูม แต่การมองเห็นถูกจำกัด สมาธิเพ่งจดจ่อที่นกสีชาดตัวน้อยซึ่งโจมตีอย่างบ้าคลั่ง
เกรงว่ามันคงคาดไม่ถึง ว่าในอาณาเขตของตน ยังมีมนุษย์คนหนึ่งซุ่มรอคอยโอกาสอยู่เนิ่นนานแล้ว
เห็นการเคลื่อนไหวของสวีอวี้ การโจมตีของนกสีชาดตัวน้อยก็ยิ่งถี่ขึ้น บินวนรอบวัวอสูรไม่หยุด เปลวเพลิงสีชาดโปรยปรายดั่งสายฝน บีบให้วัวอสูรแหงนหัวตวัดเขาอยู่ตลอด ทว่ายากจะแตะต้องมันได้แม้สักนิด
สวีอวี้ใช้ฝุ่นควันบังตา ปลายเท้าแตะพื้นเบา พุ่งทะยานติดดินดั่งศรหลุดจากแล่ง
และในเวลานี้ วัวอสูรไร้การรับรู้ ดูเหมือนสมาธิทั้งหมดถูกดึงดูดโดยการก่อกวนของนกสีชาดตัวน้อย แสงดำรวมตัวที่เขา ราวกับจะสังหารนกสีชาดน้อยในคราเดียว