"เกิดอะไรขึ้น"
"คลื่นอสูรหรือ"
ค่ำคืนนั้น เขตนอกของปราการทั้งเขตตกอยู่ในความหวาดกลัว
ความเคลื่อนไหวอันน่าสะพรึงกลัวจากซากเมืองเหนือ แม้อยู่ห่างไกลเพียงนั้น ยังดังชัดแจ๋ว แม้ไม่รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนของแผ่นดิน แต่เสียงคำรามน่ากลัวของวัวอสูรกลับระเบิดกึกก้องดั่งฟ้าผ่าในท้องฟ้าราตรี สะเทือนใจจนชาไปทั้งร่าง
สำหรับผู้ลี้ภัย เมื่อไร้กำแพงเหล็กกล้าปกป้อง ก็ได้แต่ขดตัวอยู่ในซากปรักหักพัง ตัวสั่นงันงก
แม้แต่พื้นที่ใกล้ปราการที่สุดหลายเขต บัดนี้ก็ถูกปกคลุมด้วยความหวาดกลัวราวกับความตาย
สมาชิกหน่วยรักษาการณ์ที่ดูแลพื้นที่รอบนอก ต่างกำอาวุธปืนในมือแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น จ้องมองไปยังทิศทางที่เสียงคำรามของอสูรดังมา
พวกเขาสวมชุดเกราะมาตรฐาน ถืออาวุธร้อน แต่ก็ยังรู้สึกหวาดกลัว เพราะความบ้าคลั่งในเสียงนั้นราวกับสัตว์ร้ายดึกดำบรรพ์ พวกเขาไม่กล้าจินตนาการ หากอสูรซากเช่นนั้นปรากฏต่อหน้า จะเป็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวเพียงใด
บนกำแพงเมือง
หน่วยป้องกันเมืองรวมพลฉุกเฉิน สายตาจับจ้องซากเมืองเหนือด้วยความระแวดระวัง
ในความมืดมิดนั้น ราวกับมีความน่าสะพรึงกลัวไม่รู้จบ พร้อมจะกระโจนออกมาทุกเมื่อ
"ไม่ได้กลับมาหรือ หรือว่ากลางวันยังมีผู้รอดชีวิตอยู่ในซากเมืองเหนือ"
จางเซียวขมวดคิ้วแน่น มองไปยังซากเมืองเหนือที่มืดสนิท ใจของเขาหนักอึ้ง
เขาได้รับรายงานข่าวแล้ว ว่าที่นั่นมีอสูรซากระดับสี่ขั้นสูงสุด ต่อให้แข็งแกร่งอย่างเขา เมื่อนึกถึงความน่ากลัวของอสูรซากระดับสี่ขั้นสูงสุด ก็อดรู้สึกหนาวสะท้านในใจไม่ได้
และตอนนี้ อสูรซากระดับสี่ขั้นสูงสุดตัวนั้นกลับส่งเสียงคำรามน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ไม่รู้ไปเจออะไรเข้า
แต่เมื่อใดที่วัวอสูรคลั่ง พุ่งออกจากอาณาเขต มาถึงหลุมหลบภัยหมายเลข 83 สำหรับเขตนอกทั้งหมดแล้วจะเป็นหายนะใหญ่หลวง
พวกเขาและพลเมืองในปราการ อาจอาศัยกำแพงเหล็กกล้าป้องกัน พอต้านทานได้อย่างทุลักทุเล แต่ผู้ลี้ภัยในเขตนอกจะไม่มีทางรอดเลย รั้วง่าย ๆ ในเขตที่อยู่อาศัย ต่อหน้าอสูรซากระดับสี่ขั้นสูงสุด ไร้ความหมาย