ต่างจากสีหน้าบึ้งตึงของพวกเขา ตอนนี้เซี่ยซื่อกำลังลำพองใจ ก้าวเดินดูเบาหวิวเป็นพิเศษ รู้สึกว่าอนาคตสดใส
พ่อคงคาดไม่ถึงเหมือนกัน เซี่ยซื่อคนนี้มันได้ดีแล้ว!
ทำเรื่องบ้าระห่ำขนาดนั้น สถาบันกลับไม่เอาความ แถมยังได้ดีจากเคราะห์ ถูกบุคคลใหญ่โตเรียกพบด้วยตัวเอง
เขายิ่งแน่ใจ ต้องเกาะขาพี่อวี้ไว้ให้แน่น ต่อไปอย่าว่าแต่ตระกูลซุนกระจอก ๆ เลย ต่อให้อยู่ในสถาบันจะเหยียบผู้มีพรสวรรค์คนอื่น ๆ หรือต่อยเฉินเฟิง ก็ไม่ใช่เรื่องยาก!
คิดมาถึงตรงนี้ มุมปากของเซี่ยซื่อก็เริ่มจะระงับรอยยิ้มไม่อยู่แล้ว
เหรินอิ่งก้าวเท้าแผ่วเบา เหลือบมองท่าทางลิงโลดของเซี่ยซื่อ คล้ายมองออกว่าเขาคิดอะไร จึงเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “นายคงไม่ได้คิดว่าเรื่องวันนี้จบแค่นี้แล้วใช่ไหม?”
เซี่ยซื่อสะดุ้งโหยง เท้าชะงักกึก รอยยิ้มแข็งค้างทันที รีบพูดว่า “ไม่กล้าไม่กล้า อาจารย์จางบอกไว้ ผมต้องไปรับโทษที่ฝ่ายบังคับใช้กฎภายในสามวัน”
เหรินอิ่งหัวเราะในลำคอแผ่วหนึ่งครั้ง แล้วเบนสายตากลับ ไม่ถือสาเรื่องนี้
เซี่ยซื่อเป็นคนฉลาด ไม่ถึงกับลิงโลดจนคิดว่าตัวเองจะท้าทายกฎสถาบันได้ตามใจชอบ
หากเขากล้าทำเช่นนั้นจริง สถาบันก็ไม่ยอมเช่นกัน
“ท่านอาจารย์เหริน ไม่ทราบว่าอธิการจูเรียกผมไปเรื่องอะไรหรือครับ?”
เซี่ยซื่อถามเสียงเบา
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ยังไงซะท่านถามอะไรนาย นายก็ตอบไปตามความจริงก็พอ อย่าคิดปิดบังท่าน ไม่อย่างนั้น ผลที่ตามมานายน่าจะรู้”