กำแพงเมืองสูงกว่าร้อยเมตรราวกับปราการเหล็กกล้าที่แข็งแกร่งไม่อาจทำลายได้ สูงตระหง่านตั้งตระหง่านอยู่เหนือแดนรกร้าง
ในขณะนี้ บนลานแห่งหนึ่งของกำแพงเมือง มีสองร่างยืนตระหง่าน สายตามองลงไปเบื้องล่างด้วยความสนใจ
“น้องจางเซียว นี่คือคนที่คุณเห็นแววหรือเปล่า”
คนที่อยู่ข้างหน้า สวมเสื้อคลุมปักลายทอง แววตาราวกับส่องทะลุระยะทาง มองเห็นสวีอวี้และพวกที่ค่อยๆ ห่างออกไป
“ใช่แล้ว รุ่นพี่เหลยรู้สึกยังไงบ้าง”
จางเซียวพยักหน้า ใบหน้าเผยรอยยิ้มจางๆ
“กล้าได้กล้าเสีย รู้จักก้าวรู้จักถอย มีขอบเขตพอดี หากเป็นอย่างที่คุณพูดจริงๆ ไม่มีกลุ่มอำนาจอื่นหนุนหลัง มีจิตใจแบบนี้ได้ นับว่าหายากจริงๆ”
รุ่นพี่เหลยพยักหน้าเบาๆ แล้วเปลี่ยนน้ำเสียงทันที “แต่ว่า ผู้มีพรสวรรค์ที่แท้จริง มีใครบ้างไม่แสดงความสามารถออกมาเต็มที่ ความสุภาพนอบน้อมแบบนี้ เมื่อเทียบกับพวกเราแล้ว สุดท้ายก็ขาดความเฉียบคมไปหน่อย”
จางเซียวพยักหน้า ไม่โต้แย้ง
ความเข้าใจของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ไม่จำเป็นต้องมาเถียงกับรุ่นพี่เพราะความเห็นต่างกันเลย เขากลับรู้สึกว่า การเก็บงำแบบสวีอวี้ต่างหากถึงจะเป็นสิ่งที่หายากและมีค่ายิ่ง
ใครบอกว่าผู้มีพรสวรรค์จำเป็นต้องแสดงความสามารถออกมาเต็มที่
“คลื่นอสูรครั้งนี้ น้องมั่นใจแค่ไหน”
รุ่นพี่เหลยละสายตากลับมา หันไปมองผืนดินแดนร้างด้านนอก
สีหน้าของจางเซียวค่อยๆ เคร่งขรึม แม้ตัวเขาเองก็เคยเป็นผู้มีพรสวรรค์ของยุค แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคลื่นอสูรที่เหมือนหายนะครั้งนี้ ก็แทบไม่มีความมั่นใจอะไรเลย
“ก่อนที่รุ่นพี่จะมา ไม่ถึงหนึ่งส่วน ตอนนี้... น่าจะสามส่วนได้แล้ว”