"พี่ ให้พี่เฉียงพักก่อนเถอะ เขาไม่มีแรงแล้ว"
สวีเยว่มองสวีเฉียงที่หอบหายใจแรงแต่ยังพยายามลุกขึ้นยืนเพื่อฝึกต่อด้วยความสงสาร เอ่ยปากพูด
สวีอวี้โบกมือ สั่งให้ฝึกต่อไป
แรงหมดแล้วก็ฟื้นได้ แต่ต้องให้สวีเฉียงสร้างความจำของกล้ามเนื้อให้ได้ในเวลาที่สั้นที่สุด
และแม้ว่าวิธีนี้จะรุนแรง แต่สำหรับสวีเฉียงในอนาคต มันคือการสั่งสมประสบการณ์ที่ล้ำค่ายิ่ง
สุดท้ายผ่านไปอีกกว่าหนึ่งเค่อ สวีเฉียงก็หมดแรงล้มลงกับพื้น กระทั่งหนังตายังเปิดไม่ขึ้น
สวีอวี้ถึงย่อตัวลง ส่งสัญญาณให้น้องสาวเอาซุปยาที่เตรียมไว้มานานแล้วมาป้อนให้เขาทีละคำ
ต้องยอมรับว่า แดนรกร้างแม้จะอันตราย แต่ก็มีโอกาสนับไม่ถ้วน แม้แต่สมุนไพรธรรมดาบางชนิด ก่อนเกิดแดนรกร้างก็ไม่เคยได้ยินชื่อด้วยซ้ำ ฤทธิ์ของมันยังเหนือกว่ายาบำรุงชั้นดีในความทรงจำชาติก่อนมากนัก
น้ำซุปยาเข้าคอไปเพียงชั่วครู่ สวีเฉียงก็ลืมตาขึ้น ถึงจะยังอ่อนล้า แต่ก็ฟื้นคืนเรี่ยวแรงขึ้นบ้าง
สวีเฉียงอยากจะลุกขึ้นนั่ง สวีเยว่รีบเข้าไปพยุงเขา
"เสี่ยว...เสี่ยวอวี้ เธอทำได้ยังไงกัน"
สวีเฉียงมองน้องชายที่ไม่มีแม้แต่เหงื่อสักหยด หอบถาม
ตอนแรกเขายังกลัวจะทำร้ายน้องชาย เพราะหลังจากพลังชีวิตทะลุสิบจุด เขารู้สึกได้ว่าพละกำลังตัวเองเพิ่มขึ้นมหาศาล แต่ผ่านไปนานขนาดนั้น กลับแตะต้องอีกฝ่ายไม่ได้เลยแม้แต่น้อย แทบทำให้เขาสงสัยว่าตัวเองทะลวงผ่านจริงหรือไม่