ลมหายใจหนึ่ง...สองลมหายใจ...
แสงสีแดงบนร่างของหลินหร่านหรี่ลงด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็น ปรากฏให้เห็นรางๆ ว่าใบบหน้าอ่อนหวานนั้นซีดเผือดไร้สีเลือด มีคราบเลือดสะดุดตาป้ายอยู่
เก้าลมหายใจ...
ไม่ผิดคาด พอลมหายใจที่สิบใกล้มาถึง ร่างของหลินหร่านก็ชะงักค้าง แสงสีแดงสลายตัวหมดสิ้น ทั้งร่างดิ่งลงมาราวกับว่าวขาดสายเชือก
“ตูม!”
ในชั่วพริบตาที่ผู้อาวุโสห้ากำลังจะตามทันหลินหร่าน ลำแสงสีทองเส้นหนึ่งก็ฟาดฟันลงมาจากด้านข้างอย่างฉับพลัน พลังโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวฉับเฉียวนั้น ถึงกับบังคับให้ร่างของผู้อาวุโสห้าหยุดชะงักลงอย่างกระทันหัน
“ใคร!”
ม่านตาของผู้อาวุโสห้าหดตัวอย่างแรง มองกราดไปด้วยความโกรธ
ส่วนหลินหร่านได้สติคืนมาแล้ว กลืนเม็ดยาลงไปหนึ่งเม็ด จากนั้นก็ทะยานร่างออกไปอีกหลายร้อยจ้าง ห่างจากกำแพงปราการไม่ถึงสิบลี้
“หาที่ตาย!”
ผู้อาวุโสห้าตะคอกคำราม ไม่ทันได้สืบหาผู้ที่ลงมือ ร่างก็ระเบิดพุ่งออกไปอีกครั้ง
แต่ทันใดนั้น ก็มีลำแสงสีทองอีกลำพุ่งออกมาปานลมคำราม คมพลังที่บรรจุอยู่ในนั้นช่างร้ายกาจเหลือเกิน ถึงแม้จะเป็นปรมาจารย์เจ็ดขอบเขตอย่างเขา ก็ยังรู้สึกใจสั่นสะท้าน
ในหลุมหลบภัยหมายเลข 83 มีผู้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ปรากฏตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อใด?
“ผู้อาวุโสห้า พวกเรามาช่วย!”
ด้วยความหน่วงเหนี่ยวนี้ ผู้แข็งแกร่งระดับหกทั้งสองที่อยู่ข้างหลังค่อยตามมาถึงตามลำดับ เมื่อเห็นภาพนั้นก็รีบลงมือทันที ต่างใช้เพลงมรรคของตน โจมตีใส่ลำแสงสีทองนั้น
แต่ทว่า การโจมตีของผู้แข็งแกร่งระดับหกทั้งสอง พอถูกม่านแสงนั้นก็พังทลายทันทีเมื่อปะทะ ไม่อาจแม้แต่จะหน่วงเหนี่ยวได้สักเสี้ยว
“พวกแกไปตามล่าอัปมงคลนั่น!”
ผู้อาวุโสห้าส่งเสียงคำรามทุ้ม มีคนลอบช่วยเหลือหลินหร่าน
ถึงอย่างไร เขาก็ไม่มีทางปล่อยให้หลินหร่านหนีกลับเข้าไปในเขตปราการเด็ดขาด!
ทั้งสองได้ฟังก็ไม่กล้ารอช้า รีบไล่ตามไปทางที่หลินหร่านหนีไปทันที
แต่กระนั้นพวกเขาเพิ่งขยับตัว กระบี่ปราณสีทองสายหนึ่งก็พุ่งตรงเข้ามา เร็วเสียจนแทบมองตามด้วยตาเปล่าไม่ทัน
“ระวัง!”