ในเวลาเดียวกัน ณ เรือนเล็กของบ้านตระกูลเซี่ย
ประตูห้องของเซี่ยซื่อถูกถีบเปิดผาง เขาสะดุ้งตื่น มองไปที่ประตู เห็นเป็นอาแซเซี่ย ก็ทิ้งตัวลงบนเตียงอีกครั้ง “อารอง ฉันไม่ใช่บอกท่านแล้วหรือ ฉันเหนื่อยมาหลายวัน ต้องการพักผ่อนเงียบ ๆ อย่ารบกวนฉัน”
“เธอยังจะนอนหลับได้อีกหรือ สถาบันกำลังจะถอดชื่อเธอออกแล้ว!”
อาแซเซี่ยหน้าดำ เอ่ยเสียงเข้ม
“ไม่มีทางหรอก”
เซี่ยซื่อซุกหน้าลงกับหมอน พูดอู้อี้
“เธอยังจะกล้าพูดว่าไม่มีทางอีก เธอรู้ตัวไหมว่าเธอทำอะไรลงไป”
อาแซเซี่ยหน้าดำเป็นตับ เข้าไปในห้อง มองเซี่ยซื่อที่ยังนอนขี้เกียจอยู่บนเตียง อยากจะถีบเขาตกเตียงเสียให้รู้แล้วรู้รอด
“ก็แค่สั่งสอนไอ้หนุ่มตระกูลซุนที่มันไร้ยางอาย มันตระกูลซุนจะมาเอาคืนก็เชิญมาเลย”
เซี่ยซื่อพูดอู้อี้ ฟังดูเหมือนไม่แยแสเลยสักนิด
หากเป็นก่อนเกิดคลื่นอสูร เขาย่อมไม่กล้าบาดหมางกับตระกูลซุนซึ่ง ๆ หน้า ก็เพราะสายสัมพันธ์ระหว่างตระกูลซุนกับสกุลเหลียง กลุ่มอำนาจอย่างพวกเขาล้วนรู้ดี
แต่ตอนนี้ในปราการหมายเลข 83 สกุลเหลียงไม่มีที่ยืนแล้ว ตระกูลซุนก็สูญเสียหนัก
เขาจึงไม่แคร์การเอาคืนของตระกูลซุนอีก
“ขัดขืนอาจารย์ต่อหน้าธารกำนัล ทำร้ายร่างกายเพื่อนร่วมสำนัก เรื่องร้ายแรงเช่นนี้ ต่อให้เธอเป็นลูกหลานตระกูลเซี่ย สถาบันก็ไม่มีทางให้อภัย”
“เธอรู้หรือไม่ ตอนนี้เก้ากลุ่มอำนาจใหญ่ส่งชื่อร่วมกันกดดันสถาบัน ให้ลงโทษเธอขั้นเด็ดขาด”
เห็นเขายังคงทำท่าแบบนี้ อาแซเซี่ยกลับเริ่มรู้สึกไม่ชอบมาพากล