บนถนนดิน ผู้ลี้ภัยจำนวนมากต่างตกตะลึงกับเสียงน่าสะพรึงกลัวที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน
"จบกัน... ประตูเหล็กเหมืองแร่ถูกพังทลายแล้ว!"
"หนู... ฝูงหนูออกมาแล้ว หนีเร็ว!"
ไม่นานนัก ผู้ลี้ภัยกลุ่มหนึ่งวิ่งมาจากระยะไกล พลางตะโกนด้วยความหวาดกลัว
เขต 11 ทั้งเขตปั่นป่วนในชั่วพริบตา ผู้ลี้ภัยต่างละมือจากงานเกษตร หาที่หลบภัยในกระท่อมดิน และปิดประตูแน่นหนา
แม้ว่าพวกเขาอาจไม่รู้ว่า หนูเหมืองกลายพันธุ์เพียงตัวเดียว ก็สามารถพังกระท่อมดินแบบนี้ได้อย่างง่ายดาย
"กลับบ้าน! เร็ว กลับบ้าน!"
พ่อสวีหน้าซีดเผือด น้ำเสียงแหบพร่าจากความกลัว คว้าตัวสวีอวี้และแม่สวีไว้ ขณะลุงก็จูงป้าสวีที่แทบทรุด รีบเดินไป
ตอนนี้ บนถนนดินวุ่นวายไปหมด ต่างเหยียบย่ำกัน มีคนฉวยโอกาสลักขโมย...
หน่วยรักษาการณ์ที่ควรประจำการกลางเขต 11หายไปแล้ว ไม่รู้ว่าหลบไปยังปราการ หรือถูกความปั่นป่วนแห่งอื่นดึงดูดไป
สวีอวี้ขมวดคิ้วมองดูผู้คนที่ดูเหมือนจะเสียสติไปแล้ว
ฝูงหนูยังไม่มา แต่กลับวุ่นวายถึงเพียงนี้ หากสัตว์อสูรกลายพันธุ์หรืออสูรซากบุกมาจริงๆ เขตเก้าคงไม่เหลือแรงต้านทาน!
เมื่อกลับถึงกระท่อมดิน พวกเขาถึงได้สงบลงเล็กน้อย ลานกระท่อมรกรุงรังราวกับถูกพลิกค้น
แต่บ้านตระกูลสวีไม่มีของมีค่า แม้แต่หม้อเหล็กใบเก่าที่ฝังดินไว้ก็แทบไม่มีค่า
พ่อสวีกับคนอื่นๆ ปิดประตูแน่นหนา เสียงข้างนอกและเสียงกรีดร้องที่ดังเป็นพักๆ ทำให้ใจหวิว
"พ่อ เสียงเมื่อกี้คือระเบิด หน่วยรักษาการณ์คงไปจัดการแล้ว พวกเขารับมือได้"
สวีอวี้พยายามสงบนิ่ง พูดเสียงเบา
"คง... คงอย่างนั้น"
พ่อสวีกลืนน้ำลาย กำแขนเสื้อแน่น เพิ่งได้เงินก้อนใหญ่ ยังคิดจะซื้อเนื้อวันนี้ให้สวีอวี้และสวีเยว่ได้กินอิ่ม
แต่กลับเกิดเรื่องใหญ่ที่เหมืองแร่
หากฝูงหนูบุกเข้ามาในเขต 11จริงๆ กระท่อมดินนี้คงต้านทานหนูเหมืองกลายพันธุ์ดุร้ายไม่ได้แน่