“ปัง! ปัง!”
ประตูเหล็กถูกกระแทกถี่ขึ้นเรื่อยๆ หนักหน่วงขึ้นทุกครั้ง
ประตูเหล็กหนาหนักนั้นเหมือนเรือโดดเดี่ยวกลางพายุ ส่งเสียงครวญครางบิดเบี้ยวจนฟันเข็ด
แรงกระแทกทุกครั้งทำให้บานประตูสั่นสะเทือนรุนแรง สนิมที่จับเป็นก้อนและเศษเหล็กที่กะเทาะร่วงหล่นลงมาราวกับฝน แม้แต่พื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็สั่นไหวเบาๆ ราวกับมีสัตว์ยักษ์น่าสะพรึงกำลังจะพังประตูออกมา
องครักษ์ไม่กี่คนที่ยืนอยู่หลังประตูหน้าซีดเผือดไปนานแล้ว มือที่ถือปืนสั่นเทาอย่างรุนแรง
หัวหน้าเขตเหมืองอ้วนพีคนนั้นยิ่งขวัญหนีดีฝ่อ ใบหน้าอวบอูมซีดขาวราวกับกระดาษ เขาร้องเสียงแหลม น้ำเสียงผิดเพี้ยนเพราะความกลัวสุดขีด: “เร็ว เร็วเข้าไปตามหน่วยรักษาการณ์ เชิญหัวหน้าหน่วยจางพาคนมา!”
“เร็ว!”
เจ้าของเหมืองปวดใจกับความสูญเสียของกองกำลังส่วนตัวจนตัดใจทิ้งพื้นที่นี้ไปชั่วคราว
วินาทีนี้ ฟางเส้นสุดท้ายที่เขาคิดได้คือหน่วยรักษาการณ์ที่ดูแลความปลอดภัยพื้นที่โดยรอบ
ที่นี่ห่างจากเขตที่อยู่อาศัย 15 เพียงสิบลี้ หากเขตเหมืองพังทลายอย่างสิ้นเชิง ฝูงหนูมหาภัยจะลุกลามไปถึงก็เป็นแค่เรื่องของเวลา
หากเขตที่อยู่อาศัยถูกทำลาย จะส่งผลกระทบโดยตรงต่อรายได้และเสถียรภาพของปราการ เมื่อถึงตอนนั้นผู้ใหญ่ในปราการตำหนิลงมา หน่วยรักษาการณ์ก็ไม่มีทางรอดแน่!
องครักษ์ไหวพริบดีคนหนึ่งคลานป่ายปีนออกมาจากฝูงชน กระโดดขึ้นมอเตอร์ไซค์เก่าที่จอดพิงกำแพง สตาร์ทเครื่อง แล้วขับบึ่งไปทางเขต 15 อย่างบ้าคลั่ง
องครักษ์ข้างๆ ที่ตอบสนองช้ากว่าเล็กน้อยฉายแววเสียดายบนใบหน้า แทบอยากให้ตนเป็นคนวิ่งออกไปเมื่อครู่ ยังดีกว่าอยู่รอความตายหน้าประตูเหล็กที่อาจพังพินาศทุกเมื่อ
ตอนนี้ ผู้ลี้ภัยส่วนใหญ่ที่มาเพราะข่าวต่างหนีกระเจิงไปแล้ว เหลือเพียงส่วนน้อยที่อาจยังมีญาติอยู่ในเขตเหมือง หรือผู้ลี้ภัยที่สิ้นหวังจนชาชิน ยังคงยืนเหม่อรวมตัวกันอยู่ไกลๆ มองประตูเหล็กที่สั่นไม่หยุดนั่น
“ลูกเอ๋ย... ลูกกำลังเคาะอยู่ข้างในใช่ไหม แม่ได้ยินแล้ว... แม่จะเปิดประตูให้เดี๋ยวนี้...”
สตรีเสื้อผ้าขาดวิ่นคนหนึ่งเหม่อลอย เป่าปากพึมพำ เดินโซเซจะพุ่งเข้าหาประตูเหล็ก