"เร็วเข้า เร็วอีก!"
เซี่ยซื่อหน้าดำหน้าแดง เร่งเท้าวิ่งสุดชีวิต ผลักดันความเร็วถึงขีดสุด
ทว่า ระยะทางร้อยกว่าลี้ ในเวลานี้กลับยาวนานอย่างไม่น่าเชื่อ
เบื้องหน้าเขา ซูหลิงซีใบหน้างามเย็นเฉียบ เส้นผมดำสะบัดพลิ้วตามแรงลม เห็นได้ชัดว่าจิตใจกำลังปั่นป่วน
"หลิงซี เธอกลับไปที่มั่นเพื่อขอความช่วยเหลือก่อนเถอะ"
เซี่ยฟางเหมือนจะมองออกถึงความกังวลของหล่อน จึงเอ่ยขึ้น
ซูหลิงซีกวาดตามองทั้งสองคน ตอนนี้ทั้งคู่ไร้เรี่ยวแรง แม้จะกินเม็ดยาไปแล้ว แต่การต่อสู้กับผู้แข็งแกร่งระดับหก แทบจะเผาผลาญพลังชีวิตทั้งหมดไปแล้ว ที่ยังรักษาความเร็วระดับนี้ไว้ได้ ก็อาศัยแต่กำลังใจล้วนๆ ประคองตัวอยู่
หากทิ้งพวกเขาไว้ที่นี่ แล้วต้องเผชิญหน้ากับอสูรซาก ทั้งสองคนเกือบจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย
แม้เธอจะกังวลเรื่องความปลอดภัยของสวีอวี้อย่างมาก แต่ก็รู้ดีว่า เธอทิ้งเพื่อนร่วมทีมสองคนนี้ไม่ได้ แต่ถ้าทิ้งไว้แบบนี้ต่อไป ไม่เพียงจะขอความช่วยเหลือไม่ทัน พวกเขาทั้งสามคนยังอาจถูกชายชราผู้นั้นที่อาจวกกลับมาไล่ตามทันอีกด้วย
"อย่าพูดมาก"
ซูหลิงซีปรายตามองทั้งคู่พลางพูดเสียงเย็น "ฉันจะพาพวกเธอไปเอง!"
เซี่ยซื่ออ้าปากค้าง สุดท้ายก็ทำได้เพียงกำโล่ในมือแน่น ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ได้แต่ก้มหน้าเร่งฝีเท้าต่อไป
ตลอดทางไร้ซึ่งคำพูดใดๆ ทั้งสามคนวิ่งสุดฝีเท้าอยู่นานกว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็มองเห็นโครงร่างของปราการแต่ไกล และด้านหลังก็ไม่มีวี่แววกลิ่นอายของชายชราที่ไล่ตามมา หัวใจที่ลอยอยู่กลางอากาศของพวกเขาจึงค่อยๆ วางลงได้บ้าง
และเมื่อเห็นสภาพสะบักสะบอมของซูหลิงซีทั้งสาม พวกยามเฝ้าประตูที่มั่นก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก ไม่น้อยไปกว่าผู้แข็งแกร่งจากหน่วยต่างๆ ที่ผ่านไปมาก็พากันหยุดชะงัก ชายตามองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและสงสัย
นี่มันหน่วยอันดับหนึ่งบนกระดานผลงานของสถาบันยุทธ์ไม่ใช่หรือ พวกเขากลับมาในสภาพอเนจอนาถถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?
แถมหน่วยสี่คนแต่เดิม ตอนนี้เหลือเพียงสามคน ไม่เห็นเงาสวีอวี้ หรือว่า หน่วยของซูหลิงซีเองก็มีผู้บาดเจ็บล้มตายแล้ว?
ชั่วขณะหนึ่ง เสียงคาดเดาต่างๆ นานาถาโถมเข้ามาราวกับคลื่นซัด