"ผู้ใดกล้าขัดขวาง จับกุมทันที!"
ถังเหยียนทำเป็นไม่สนใจคำพูดของเขา น้ำเสียงเปี่ยมด้วยอำนาจก้องกังวานขึ้น
สิ้นเสียง หน่วยบังคับใช้กฎหมายด้านหลังก็พุ่งทะยานออกมาอย่างฉับพลัน ล้อมรอบฐานที่มั่นของตระกูลหลินไว้แน่นหนา เสียงเกราะเหล็กกระทบกันดังสนั่นจนผู้คนแถวนั้นใจสั่นสะท้าน
นับตั้งแต่สถาบันยุทธ์เข้าบริหารจัดการ พลังส่วนใหญ่ทุ่มไปที่การเสริมสร้างปราการ การรักษาความสงบเรียบร้อยในปราการ และการฝึกฝนคนรุ่นใหม่ กลุ่มอำนาจจำนวนมากเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่า สถาบันไม่ได้เป็นเพียงหอคอยงาช้างที่สอนหนังสือและอบรมผู้คน แต่คือผู้กุมอำนาจเหนือความเป็นความตายของปราการต่างหาก
"หัวหน้าสถาบันถัง นี่คุณจะตัดรากถอนโคนตระกูลหลินของฉันในหลุมหลบภัยหมายเลข 83 ใช่หรือไม่?"
เมื่อเห็นดังนั้น ปรมาจารย์แห่งตระกูลหลินก็อดทนต่อไปไม่ไหวอีก เปล่งเสียงทุ้มต่ำคำราม
"ปรมาจารย์หลินอี้ต้องการจะขัดขวางฉันหรือ?"
ถังเหยียนไม่ตอบ แต่กลับถามกลับไปตรง ๆ
สิ้นเสียง กลิ่นอายน่าสะพรึงกลัวก็แผ่ซ่านออกจากร่างของเธอ เหล่าผู้แข็งแกร่งตระกูลหลินที่เดิมยังคิดจะขัดขืน ภายใต้กลิ่นอายนี้พลันเงียบงันราวกับจักจั่นในฤดูหนาว ขาสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว
หลินอี้เอง แม้จะเป็นปรมาจารย์เจ็ดขอบเขต ภายใต้การกดดันของกลิ่นอายนี้ก็ยังต้องแสดงสีหน้าตึงเครียด แผ่นหลังชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบในพริบตา
ถังเหยียนเพิ่งทะลวงถึงขั้นปรมาจารย์เจ็ดขอบเขตไม่ใช่หรือ? เหตุใดถึงมีแรงกดดันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ได้?
ในใจของหลินอี้คลื่นยักษ์โหมซัด เขาเองก็เป็นปรมาจารย์เจ็ดขอบเขต ทว่าภายใต้การกดดันของกลิ่นอายของถังเหยียน เขากลับรู้สึกว่ายากจะต่อสู้ด้วยได้ หากอีกฝ่ายลงมือกะทันหัน ตนเองอาจถูกสังหารตรงนี้!
หากไม่ใช่เพราะเบื้องหลังคือถิ่นตระกูลหลินที่ไม่อาจถอยได้ ต่อให้ต้องหันหลังวิ่งหนีทันที เขาก็อาจทำไปแล้ว!
"ไม่กล้า!"
หลินอี้สูดลมหายใจลึก น้ำเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด: "เพียงแต่ฉันมีข้อสงสัยเล็กน้อย ปรมาจารย์ตระกูลหลินของเราไม่มีแม้แต่คนเดียวที่ล่วงเกินสถาบัน เหตุใดหัวหน้าสถาบันถังถึงได้ตั้งใจเล่นงานตระกูลหลินของฉันเช่นนี้เล่า?"