“พวกแกจะเอายังไง”
สวีอวี้ข่มความโกรธในใจไว้สุดกำลัง จริงอยู่ที่เขาสามารถจัดการสองคนนี้ซึ่งเป็นแค่ผู้ใช้พลังขั้นหนึ่งได้ในพริบตา
แต่หากลงมือเมื่อไหร่ สถานการณ์จะหลุดจากการควบคุมโดยสิ้นเชิง
ตราบใดที่ยังไม่ถึงทางตัน เขาไม่อยากให้เรื่องบานปลายถึงขั้นนั้น
เพราะหน่วยลาดตระเวนอยู่ภายใต้ระบบกองทหารรักษาเมือง และเบื้องหลังคือตระกูลใหญ่สกุลเหลียง เขายังไม่มั่นใจพอจะเผชิญหน้ากับกลุ่มทุนผู้กุมอำนาจปราการโดยตรง
“ง่ายนิดเดียว โอนทรัพย์สินทั้งหมดข้างบนนั่นมาเป็นชื่อฉัน แล้วฉันจะปล่อยให้แกเข้าไปเจอคน”
ชายคนนั้นหัวเราะเย็นชา ไม่ปิดบังใบหน้าอันละโมบแม้แต่น้อย
“ก่อนหน้านี้ตกลงกันไว้ว่าคนละห้าร้อย ห้าคนรวมเป็นสองพันห้าร้อยไม่ใช่รึไง”
สวีอวี้ใจร่วงวูบ เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าไอ้หมอนี่จะหน้าไม่อายถึงขนาดนี้
“ก่อนหน้าก็คือก่อนหน้านี้ ตอนนี้ก็คือตอนนี้”
ลูกน้องคนนั้นกอดอก ขวางร่างไว้โดยเจตนาไม่ให้สวีอวี้เห็นป้ายประจำตัว
“พูดแบบนี้ พวกแกหมายความว่าจะไม่ทำตามกฎใช่ไหม”
สวีอวี้แววตาเยือกเย็น มองออกแล้วว่าพวกนี้จงใจกลั่นแกล้ง
“กฎ? ดีมาก ในเมื่อแกเอ่ยขึ้นมาเอง งั้นฉันจะบอกให้ชัดๆ เลยว่า ตอนนี้ฉันสงสัยว่าทรัพย์สินบนป้ายของแกขโมยมา ต้องยึดไว้สอบสวนก่อน ถ้าแกรู้จักเกรงใจ ก็เข้าไปอยู่ในนั้นเงียบๆ อย่าให้ฉันต้องใช้กำลัง”
ชายคนนั้นแค่นเสียงหัวเราะ พร้อมกับยกอาวุธปืนในมือขึ้น
นักล่าสัตว์ผู้ใช้พลังขั้นสองแล้วยังไง
ต่อหน้าอาวุธร้อน ยังไม่ใช่ว่าจะทนรับแค่การโจมตีเดียวก็พัง!
“นี่มันรีดไถชัดๆ”
เสี่ยวซานอุทาน
“รีดไถ?”
ลูกน้องคนนั้นหน้าบึ้ง เหวี่ยงพานท้ายปืนใส่หน้าเสี่ยวซานทันที “นี่ฉันกำลังปฏิบัติหน้าที่! ถ้าแกเอะอะอีกคำ ฉันจะตั้งข้อหาขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่เดี๋ยวนี้ ยิงทิ้งอยู่กับที่ก็ตายฟรี!”
เสี่ยวซานก้าวถอยด้วยความตกใจ แต่พลังชีวิตของเขายังสู้คนธรรมดาไม่ได้ แล้วจะหลบทันการจู่โจมฉับพลันของผู้ใช้พลังขั้นหนึ่งได้อย่างไร
ถ้าโดนพานท้ายปืนฟาดเข้าเต็มๆ เกรงว่าหนังศีรษะจะแตกเลือดอาบทันที
“เพียะ!”