ความระแวดระวังในใจของสวีอวี้พุ่งสูงขึ้นทันที เขาจงใจผ่อนฝีเท้าลง เก็บงำกลิ่นอาย และเร่งพลังจิตให้แผ่ปกคลุมพื้นที่รัศมีกว่าพันเมตร
ยิ่งเดินสูงขึ้น ความหนาวเย็นก็ยิ่งทวีความรุนแรง ตลอดทาง ภายในการรับรู้ของเขา กลับไม่สัมผัสได้ถึงสิ่งมีชีวิตใด ๆ เลย ประหนึ่งว่าแม้แต่แมลงตัวเล็กที่สุดก็มลายหายสูญไปอย่างไร้ร่องรอย
ขณะนั้น หน่วยของลู่โจวที่อยู่ด้านหน้า ยิ่งเดินสีหน้าก็ยิ่งเคร่งขรึม บัดนี้ ป่าเบื้องหน้าพวกเขา กลับมีเกล็ดน้ำค้างแข็งบาง ๆ เกาะพราวทั่ว
ลู่โจวผู้แข็งแกร่งระดับห้า ต่อให้ผ่านพื้นรองเท้าก็ยังรู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นเสียดแทงจนถึงกระดูก
ลู่โจวหยุดฝีเท้า มองเกล็ดน้ำแข็งขาวบนพื้น คิ้วขมวดแน่นกว่าเดิม
ที่นี่ช่างประหลาดเกินไป ไม่เพียงแต่เงียบสงัดจนขนลุก ยังมาพร้อมกับความหนาวเหน็บพิลึกเช่นนี้ เขาเกือบจะมั่นใจได้เลยว่า บนยอดเขาต้องมีสิ่งผิดปกติแน่
สมาชิกรอบ ๆ โดยไม่ต้องให้เขาส่งสัญญาณ ต่างหยุดรอฟังคำสั่งของเขาอย่างสงบแล้ว
“หมุนเวียนพลังชีวิต อย่าให้ไอเย็นแทรกซึมเข้าร่างกาย”
ลู่โจวสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใด จึงได้แต่เปล่งเสียงทุ้มต่ำเตือน
สิ้นเสียง ทันใดนั้นจากเบื้องบนก็ดัง “กร๊อบ” เบา ๆ ราวกับเสียงชั้นน้ำแข็งปริแตก
ทุกคนประสาทตึงเครียดทันควัน ต่างยกอาวุธขึ้น สายตาจ้องเขม็งไปยังทิศทางของเสียง แม้แต่ลมหายใจยังกลั้นไว้โดยไม่รู้ตัว
ขณะที่ทุกคนคิดว่าเป็นเพียงเสียงกิ่งไม้แห้งร่วงหล่นธรรมดา เริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย จู่ ๆ พื้นดินก็สั่นสะเทือนเบา ๆ วูบหนึ่ง จากนั้นแรงสั่นสะเทือนก็รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
“ระวัง!”
ลู่โจวตะโกนเสียงต่ำ พลังชีวิตทั่วร่างปะทุดังกัมปนาท ผิดจากผู้ใช้พลังธรรมดา พลังชีวิตของเขากลับมีประกายแสงสีฟ้าเจืออยู่ จากการเคลื่อนไหวของเขา ไอเย็นโดยรอบถูกผลักให้ถอยออกไปบ้าง
“ตู้ม!”
ชั่วพริบต่อมา ป่าทึบพลันระเบิดออก เศษไม้แหลมกระเด็นกระจาย เงาสีขาวดั่งหิมะสูงเกือบเท่าคนสองคนพุ่งพรวดออกมา กลิ่นคาวเย็นเฉียบกดทับกลิ่นอายต้นไม้ใบหญ้าในป่าเขาจนหมดสิ้น