หวังชิงหยวนคุกเข่าอยู่ริมหลุม ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด เส้นเลือดในตาแดงก่ำ
แม้จะได้ยินมานานแล้วว่า ดินแดนหมายเลข XT นั้นอันตรายยากจะคาดเดา แต่หน่วยหัวกะทิของพวกเขากลับไม่มีทางต่อต้านต่อหน้าเส้นดำประหลาดนั้นเลยสักนิด มันทำให้เขาทำใจยอมรับไม่ได้จริง ๆ
ในหลุมลึก แสงดำค่อย ๆ หายไป สุดท้ายก็ปกคลุมอยู่บนลวดลายของหินยักษ์อย่างเงียบงัน โครงกระดูกขาวโพลนหลายโครงร่วงลงมากองซ้อนกันที่ก้นหลุม กลืนไปกับกระดูกที่อยู่รอบ ๆ หลุมลึกกลับคืนสู่ความเงียบสงัด ราวกับไม่เคยมีใครย่างกรายเข้ามา
“ท่านหง เส้นดำบนตัวเธอ เกี่ยวข้องอะไรกับสิ่งชั่วร้ายนี่หรือเปล่า”
เมื่อเห็นโครงกระดูกห้าโครงที่เพิ่มขึ้นในก้นหลุม สีหน้าของสวีอวี้ก็อดเคร่งขรึมขึ้นมาไม่ได้
หน่วยนี้ตายอย่างน่าอึดอัดเกินไปแล้ว พลังชีวิตและการโจมตีของพวกเขาเหมือนไร้ผลต่อเส้นดำพวกนั้น เมื่อเผชิญกับการโจมตีของเส้นดำ ก็ได้แต่มองดูตัวเองถูกกัดกร่อน สุดท้ายก็กลายเป็นเพียงกระดูกขาว
นกสีชาดเอียงคออย่างมีชีวิตจิตใจ ดวงตาเต็มไปด้วยประกายร้อนแรง แต่มันเองก็ดูเหมือนจะหวาดกลัวการกัดกร่อนของเส้นดำเช่นกัน ไม่ยอมเข้าใกล้โดยง่าย
“ไอ้เส้นที่อยู่บนตัวเจ้านั่น คงไม่ใช่ว่าถูกเส้นดำพวกนี้กัดกร่อนจนทิ้งร่องรอยไว้หรอกนะ”
สวีอวี้ยื่นมือลูบไล้ขนนกของนกสีชาดเบา ๆ พลางถามเสียงเบา
ภายใต้การปลอบโยนจากฝ่ามือของเขา ขนนกที่เคยฟูเล็กน้อยของนกสีชาดก็ค่อย ๆ สงบลง มันเอาตัวถูไถฝ่ามือของสวีอวี้อย่างออดอ้อน คล้ายกับว่าชอบใจที่ถูกเขาลูบไล้
“ไป ไปดูใกล้ ๆ ถ้ารู้สึกผิดปกติก็รีบถอยออกมา”
สวีอวี้กวาดตามองไปทางหลุมลึกแวบหนึ่ง หวังชิงหยวนยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม เห็นชัดว่าสหายทั้งหมดเสียชีวิตในหลุมลึก สร้างความสะเทือนใจให้เขาอย่างหนักหน่วง