"บ้าไปแล้ว บ้ากันหมดแล้ว!"
เซี่ยซื่อพึมพำเบาๆ แต่ก็หยิบเม็ดยาสองสามเม็ดออกมาอย่างว่าง่าย ยัดใส่มือคนละหนึ่งเม็ด "นี่คือ 'เม็ดยาเลือดเดือด' รุ่นปรับปรุง หนึ่งเม็ดอยู่ได้หนึ่งเค่อ"
ทั้งสามคนรับเม็ดยาไว้คนละเม็ด สวีอวี้กวาดตามอง ก็พบว่าเม็ดยานี้สีเข้มกว่าเม็ดยาเลือดเดือดที่เซี่ยซื่อเคยให้ กลิ่นยาหอมกรุ่นยิ่งกว่า ผิวเม็ดยากลับมีแสงสีเลือดจางๆ ลอยอยู่ เห็นได้ชัดว่าฤทธิ์ยาแรงกล้าและรุนแรงยิ่งกว่า
"หลังจากใช้จะอ่อนแอหนึ่งวัน อย่าใช้เด็ดขาดถ้าไม่ถึงคราวจำเป็น"
เมื่อเห็นพวกเขาท่าทีสงบนิ่ง เซี่ยซื่อก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือน
อ่อนแอหนึ่งวัน นี่เป็นเพียงการประเมินขั้นต่ำที่สุด หากไม่มีเม็ดยาอื่นช่วยเสริม อาจถึงขั้นกระทบกระเทือนรากฐาน ทิ้งโรคเรื้อรังที่รักษายากไว้
ความเคลื่อนไหวไกลออกไปทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ พสุธาสั่นสะเทือน หญ้ารกพลิ้วไหวราวคลื่นทะเล ต่อให้อยู่ห่างขนาดนี้ ทั้งสี่ยังรู้สึกถึงแรงกระแทกจากพายุบ้าคลั่ง ในสายตา หญ้าใบไม้ปลิวว่อน พลังปราณระหว่างฟ้าดินก็ปั่นป่วนวุ่นวาย จนไม่อาจสังเกตเห็นสถานการณ์ตรงนั้นได้ชัด
ทว่า จากเสียงคำรามของอสูรที่บ้าคลั่งไม่ขาดสาย ก็ฟังออกว่า ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมถอย เห็นชัดว่ากำลังสู้กันอย่างดุเดือด
"พวกมันเกิดบ้าอะไรขึ้น? ก็แค่เพราะสมุนไพรวิเศษไม่กี่ต้นนี่?"
เซี่ยซื่ออดไม่ได้ที่จะพึมพำ
ซูหลิงซีก็หรี่ตามองนิ่ง กวาดสายตามองสวีอวี้อย่างจงใจ
สวีอวี้ตะลึง ตนเองนอกจากใช้พลังจิตแย่งสมุนไพรวิเศษมาสองต้น ก็ไม่ได้ทำอะไรอีกเลย ส่วนเจ้าอสูรซากสองตัวนั้นทะเลาะกันขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล ไม่เกี่ยวกับเขาจริงๆ
ทุกคนไม่ได้พูดคุยอะไรอีก ต่างกลั้นลมหายใจ รออย่างอดทน
ผลปรากฏว่า การต่อสู้ของอสูรซากสองตัวนั้นไม่เพียงไม่หยุด กลับดึงดูดอสูรซากเข้ามาเพิ่ม บางครั้งมีสองสามตัวตกใจกลัว พุ่งเข้ามาใกล้พวกเขา ก็ถูกทั้งสี่กำจัดอย่างเงียบเชียบ ไม่สร้างความเคลื่อนไหวมากนัก
รออยู่นานเกือบครึ่งวัน เสียงคำรามจากแอ่งนั้นจากทีแรกดุร้าย ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นอ่อนล้า ถึงตอนนี้ก็ค่อยๆ เบาบางลง กลิ่นอายบ้าคลั่งก็อ่อนลงไปกว่าครึ่ง
"จบแล้วหรือ?"