สวีอวี้ลุกขึ้นยืนแล้ว และดึงเซี่ยซื่อที่เกือบจะปักหัวลงไปในโคลนหนองน้ำออกมา
ฝ่ายหลังหายใจรวยริน แม้แต่ตายังลืมไม่ขึ้น เห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บไม่น้อย เขายกนิ้วชี้ไปทางเซี่ยฟาง ริมฝีปากขยับ แต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย
“เธอดีกว่านายเยอะ”
สวีอวี้กวาดตามอง เซี่ยฟางแม้ลมหายใจจะรวนเรไม่ต่างกัน แต่ก็ลุกขึ้นได้เองแล้ว กำลังพิงซากไม้หักหอบหายใจหนัก ทว่าบนใบหน้างามเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนดำ ดูอนาถใจไม่น้อย
สภาพของซูหลิงซีก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน ต่อให้กลืนเม็ดยาไปหนึ่งเม็ดแล้ว ใบหน้าก็ยังซีดอมเขียว
นึกไม่ถึงว่าแค่อสูรซากตัวเดียวที่ย่างกรายเข้าสู่ระดับราชัน เกือบทำให้หน่วยต้องล่มสลายกันทั้งคณะ หากไม่ใช่เพราะเจตกระบี่น้ำค้างแข็งของซูหลิงซีที่ระเบิดออกมาในจังหวะสุดท้าย สังหารมันลงได้ ผลที่ตามมาคงเลวร้ายเกินคิด
ทว่า ด้วยสภาพของพวกเขาตอนนี้ หากมีอสูรซากระดับห้ามาอีกสักตัว เกรงว่าแม้แต่แรงหนีเอาชีวิตรอดก็ยังไม่มี
สวีอวี้หยิบน้ำสะอาดออกมา ช่วยเช็ดโคลนดำบนหน้าของเซี่ยซื่อ และยังยัดเม็ดยารักษาแผลให้เม็ดหนึ่ง ฝ่ายหลังลูกกระเดือกขยับ กว่าครู่หนึ่งถึงกลืนลงไป ทว่า สีหน้ากลับฟื้นคืนมาด้วยความเร็วที่ตาเปล่าจับต้องได้ และการหายใจก็ค่อย ๆ มั่นคงขึ้น
ดูท่า แม้เขาจะบาดเจ็บไม่น้อย แต่อย่างน้อยชีวิตก็ไม่เป็นอะไร
จัดการกับบาดแผลของเซี่ยซื่อเสร็จ สวีอวี้ก็เดินไปข้างเซี่ยฟาง ตรวจดูกระดูกร้าวที่ไหล่ขวาของเธอ หลังจากเข้าเฝือกแบบง่าย ๆ แล้ว เขาก็ฉีกชายเสื้อคลุมตัวเองออกมาใช้พันแผลให้
“พี่อวี้ ร่างกายนายอึดกว่าฉันอีกเหรอ”
เซี่ยซื่อพอฟื้นขึ้นมาได้ เห็นสวีอวี้ยังมีแรงเหลือ ก็อดทอดถอนใจออกมาไม่ได้
ตอนที่เห็นสวีอวี้ถูกชนกระเด็น เขาคิดว่าฝ่ายหลังคงโชคร้ายเกินไปแล้ว ไม่คิดว่าคนแรกกลับไม่ได้เป็นอะไรมากนัก
“แค่หลีกเลี่ยงจุดสำคัญได้เท่านั้นแหละ ไม่ได้บาดเจ็บภายใน”
เสียงของสวีอวี้เคร่งเครียด วินาทีที่หางยักษ์ของจระเข้บึงพิษนั่นฟาดลงบนแผ่นหลัง อวัยวะภายในทั้งห้าของเขาแทบจะแตกละเอียดตรงนั้น แรงมหาประลัยนั่น เพียงพอที่จะทำผู้แข็งแกร่งระดับหกบาดเจ็บสาหัส ต่อให้ร่างกายเขาจะเหนือกว่าผู้แข็งแกร่งระดับเดียวกันมาก ก็ยังได้รับบาดเจ็บหนัก