"แบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว นายยังมีไพ่ตายอะไรอีกไหม"
สวีอวี้จ้องไปที่จระเข้บึงพิษที่กำลังดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่ง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตึงเครียด
เขามองออกว่าฝีเท้าของซูหลิงซีไม่คล่องแคล่วเหมือนตอนแรกแล้ว เห็นได้ชัดว่าการต่อสู้ที่ผ่านมาทำให้เธอกรำศึกหนักมาก และทุกครั้งที่เธอขับเคลื่อนเจตกระบี่น้ำแข็งนั่น พลังชีวิตของเธอก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด
"ฉันต้องการเวลาสิบลมหายใจ"
ซูหลิงซีหยุดโจมตี กลืนเม็ดยาลงไปหนึ่งเม็ด
"สิบลมหายใจ?"
สวีอวี้ขมวดคิ้ว จระเข้บึงพิษเริ่มโต้กลับอย่างบ้าคลั่งแล้ว อ้าปากกว้าง ถ้าเป็นผู้ใช้พลังระดับสี่ทั่วไปอย่าว่าแต่สิบลมหายใจเลย เกรงว่าคงหลบแม้แต่ครั้งเดียวก็ยังไม่รอด
"ฉันจะถ่วงมันเอง!"
สวีอวี้กัดฟัน ตะโกนลั่น กลิ่นอายพลันระเบิดขึ้น แสงสว่างวาบบนคมดาบสีคราม คมดาบสายหนึ่งพุ่งเฉียดเข้าใส่ปากที่อ้ากว้างของจระเข้บึงพิษอย่างแยบยล
จระเข้บึงพิษอ้าปากงับอย่างแม่นยำ บดขยี้คมดาบนั้นเป็นชิ้นๆ พร้อมกับดึงดูดความสนใจไปที่สวีอวี้ ร่างมหึมาโถมเข้าใส่เขาทันที ราวกับจะบดขยี้มดตัวน้อยที่บังอาจมาท้าทายให้แหลกเป็นเนื้อเละ
สวีอวี้สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบถอยร่างหลบ ขณะเดียวกันก็ตวัดคมดาบสีครามในมือ คมดาบสายแล้วสายเล่าพุ่งออกมา เฉียบคมเข้าใส่บาดแผลบนตัวมัน
แม้ว่าเกล็ดของจระเข้บึงพิษจะแข็งแกร่ง แต่บาดแผลเก่าที่เนื้อพลิกกลับนั้น คมดาบฉีกผ่านหนังและเลือดดำกระเซ็นออกมา กระตุ้นให้มันคลุ้มคลั่งไม่หยุด
ส่วนสวีอวี้เองก็อาศัยความว่องไวของร่างกาย หลบหลีกไปมาบนโคลนหนองน้ำ รักษาระยะห่างจากจระเข้บึงพิษไว้ตลอด