"ถ้าว่าง... ค่อยว่ากันอีกที"
เซี่ยซื่อชะงักเท้า หันข้างมองนักศึกษาใหม่คนนั้น ใบหน้ากลับมามีรอยยิ้มสบายๆ อีกครั้ง เมื่อพูดจบ เขาเร่งฝีเท้า ผ่านฝูงชน ก้าวฉับไปยังอุโมงค์ซากภพ
ว่าไปแล้ว ตัวเองก็ไม่ได้สู้ร่วมกับเพื่อนร่วมทีมสามคนมาราวสองเดือนแล้ว การอวดให้น้องรหัสดู จะสู้เอาไปอวดกับสามผู้มีพรสวรรค์นี่ได้ยังไง?
"เฮ้อ..."
สวีอวี้ยืนอยู่นอกแท่นส่งตัว เข้าแถวตามกฎ รับรู้ได้ถึงกลิ่นอายคุ้นเคยที่กำลังใกล้เข้ามาด้านหลัง เขาอดถอนหายใจในใจไม่ได้
เขาไม่อยากทำตัวเด่นจริงๆ!
ในคลื่นอสูร ที่ต้องร่วมสู้กับซูหลิงซีสองสาว และสังหารอสูรซากระดับราชัน นั่นเป็นเพราะจนมุม ไม่มีทางเลือก ต้องแสดงฝีมือตนเอง เพื่อให้สถาบันให้ความสำคัญ และเข้ามาแทรกแซงปัญหาระหว่างเขากับเหลียงเสี่ยวชิน เขาไม่เคยมีความอยากอวดแบบบ้าระห่ำอย่างเซี่ยซื่อ
แต่ก็ต้องบอกว่า คัมภีร์กระดูกเหล็กที่เซี่ยซื่อฝึกฝน ไม่ใช่วิชาฉาบฉวย เกรงว่าจะเป็นวิชาฝึกร่างกายคล้ายกับ "กายทองหยก" ที่เขาได้มา เพียงแต่คุณสมบัติต่างกัน โดยเน้นไปที่การป้องกันและถ่ายแรง
เมื่อครู่ เผชิญหน้ากับเฉินเฟิงที่ขอบเขตสูงกว่าเขาเล็กน้อย เซี่ยซื่อกลับสามารถต้านการโจมตีได้อย่างแข็งแกร่ง ความสบายๆ ที่เหมือนยกของหนักให้เบาดั่งปุยนุ่นนั่นไม่ใช่การเสแสร้ง
ในการรับรู้ของพลังจิตสวีอวี้ ทุกครั้งที่เฉินเฟิงโจมตีถูกร่างเซี่ยซื่อ แรงพลังดุดันนั้นก็เหมือนโคลนวัวจมทะเล ถูกถ่ายเทออกไปทีละชั้น เหลือเพียงการสั่นสะเทือนเล็กน้อยจนแทบสัมผัสไม่ได้
วิธีการถ่ายแรงและลดทอนพลังเช่นนี้ ช่างเหลือรับเหลือสู้!
ไม่แปลกที่เฉินเฟิงลงมือสามครั้งแล้วก็ไม่พูดอะไร หน้าเขียวแล้วเดินจากไป
เขาคงรู้สึกได้เช่นกัน ที่เซี่ยซื่อใส่เสื้อคลุมยาว ก็เพราะขับเคลื่อนคัมภีร์กระดูกเหล็กถึงขีดสุดแล้ว การโจมตีแต่ละครั้งของเขาลดทอนไปอย่างน้อยเจ็ดส่วน สามส่วนที่เหลือไม่พอแม้แต่จะเกาให้คัน
สวีอวี้ถึงกับเข้าใจความอัดอั้นในใจของเฉินเฟิง และความคับแค้นของเหล่านักศึกษารุ่นพี่
รับรู้ว่าเซี่ยซื่อเดินฉับๆ มา สวีอวี้รอต่อไปไม่ไหวแล้ว จึงขอแลกเปลี่ยนกับหน่วยข้างหน้าสองสามคำ ฝ่ายนั้นเห็นเป็นเขา ก็ยอมให้ตำแหน่งอย่างคล่องแคล่ว