ในพื้นที่โล่งค่อนข้างกว้างเบื้องหน้า มีร่างมหึมาร่างหนึ่งหันหลังให้เขา ก้มหัวต่ำ ไม่รู้กำลังกัดกินอะไรอยู่
นั่นคือกิ้งก่ายักษ์กลายพันธุ์ หัวของมันใหญ่ถึงครึ่งเมตร ลำตัวยาวเกือบสามเมตร หางก็ยาวกว่าสองเมตร หนาและทรงพลัง ปลายหางมีหนามกระดูกเป็นกระจุก พลิ้วไหวเบา ๆ ตามลม
ผิวหนังของกิ้งก่ายักษ์หยาบกร้านราวกับหิน แขนขาทั้งสี่หนาแข็งแรง ใยกล้ามเนื้อทุกเส้นราวกับแฝงไปด้วยพละกำลังอันน่าสะพรึงกลัว
กิ้งก่ายักษ์ตัวนี้ทั้งร่างเปล่งกลิ่นอายน่าขนลุก สวีอวี้แทบจะสัมผัสได้ถึงความดุร้ายและป่าเถื่อนที่พวยพุ่งเข้าใส่
เขาสูดลมหายใจลึก กำหอกแน่น จ้องมองสัตว์ร้ายยักษ์ตัวนี้เขม็ง หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองในอก ประสาทตึงเครียดถึงขีดสุด
ในตอนนี้ กิ้งก่ายักษ์อ้าปากอันน่าสะพรึงกลัว ส่งเสียงเคี้ยวดังจนฟันร้าว น้ำลายเหนียวข้นปนเนื้อเลือดสีแดงเข้มหยดลงจากมุมปาก
ขณะที่เขาแอบสังเกต กิ้งก่ายักษ์ก็หยุดเคี้ยว หัวมหึมาเงยขึ้นทันที กวาดตามองรอบ ๆ
ไอ้สัตว์นี่การรับรู้ไวจนน่ากลัว!
“ฮือ~”
เสียงคำรามเต็มไปด้วยคำเตือนดังขึ้น คลื่นเสียงทำให้ใบไม้รอบตัวสั่นไหวดังกรอบแกรบ
เมื่อมองกิ้งก่ายักษ์ที่ดุร้ายเช่นนี้ สวีอวี้ก็อดรู้สึกกดดันไม่ได้ ฝ่ามือลูบเบา ๆ ไปตามจะงอยปากนกที่ลับจนแหลมคมราวใบมีดบนหอก สัมผัสเย็นเฉียบทำให้เขาสงบลงได้บ้าง
เขาค่อย ๆ ปรับลมหายใจ ดวงตาเครียดขึงแต่แฝงแววเยือกเย็น กดความคิดที่อยากล่าถอยจากสัญชาตญาณลงไป
การต่อสู้ระยะประชิดกับกิ้งก่ายักษ์ไม่ใช่แผนฉลาดแน่ ดังนั้น ต้องพยายามให้ถึงที่สุดเพื่อสังหารในดาบเดียว!
สายตาของสวีอวี้จ้องไปที่ลำคอของกิ้งก่ายักษ์ไม่กระพริบตา จากการที่มันบิดตัวและส่งเสียงคำรามเมื่อครู่ เห็นได้ชัดว่า นี่คือจุดที่การป้องกันของมันอ่อนแอที่สุด
เขากลั้นลมหายใจ ปลายเท้าแตะพื้นเบา ๆ อาศัยพลังจิตรับรู้ความเปลี่ยนแปลงละเอียดอ่อนของสภาพแวดล้อมรอบตัว ปรับตำแหน่งอย่างช้า ๆ และระมัดระวัง ค่อย ๆ เข้าใกล้
กิ้งก่ายักษ์สำรวจรอบหนึ่ง ดูเหมือนจะแน่ใจว่าไม่มีภัยคุกคาม จึงก้มหัวลงกินเหยื่อต่อ แววตาฉายแววดุร้ายเป็นระยะ