"ตกลง วันนี้ยังเช้าอยู่ ถ้าไปราบรื่น เราคงกลับถึงที่มั่นก่อนตะวันตก"
ปรึกษากันเสร็จ ทั้งสี่คนต่างจัดเตรียมพร้อมออกเดินทาง
มองเพื่อนร่วมทีมตรวจสอบอุปกรณ์อย่างชำนาญ สวีอวี้ลังเลครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า "ฉันมีเรื่องต้องบอกพวกนาย"
ทั้งสามหยุดมือโดยไม่ได้นัดหมาย หันมามองสวีอวี้
"พี่อวี้ พวกเราเป็นพวกเดียวกัน มีอะไรก็พูดตรง ๆ เถอะ"
เซี่ยซื่อเดินเข้ามาใกล้ด้วยซ้ำ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม พูดอย่างไม่เกรงใจ
"ตัวฉันอาจมีปัญหาตามมา ถ้าอยู่กับฉัน อาจพาพวกนายเดือดร้อนไปด้วย"
สวีอวี้พูดช้า ๆ
ตอนเฟิงเมิ่งเอาทรัพยากรส่งไปที่บ้านตระกูลสวี ยังไม่ลืมกำชับเขาเรื่องนี้ ขณะที่หลินหร่านเลือกเดินเข้าสู่ซากภพพร้อมกับเขาตอนนี้ แน่นอนว่าเป็นเพราะได้รับคำสั่งจากหัวหน้าสถาบันถัง
หลายวันมานี้ ในปราการดูเหมือนเขาไม่พบวิกฤตอะไร แต่ที่จริงกระแสใต้น้ำกำลังเชี่ยวกราก พอออกจากเขตปราการและที่มั่น เกรงว่าคงมีคนลงมือลับหลัง
สิ้นเสียง ทันใดนั้นทั้งสามก็เงียบลง รอยยิ้มบนหน้าเซี่ยซื่อก็จางหาย ขมวดคิ้วพูด "คำพูดพี่อวี้ทำให้ห่างเหินกันนะ พวกเรามีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ร่วมต้าน มาถึงพี่ทำไมกลับเห็นเราเป็นคนนอก?"
"ใช่แล้ว หรือนายคิดจริง ๆ ว่า คนอื่นแค่เล่นงานนาย พวกเราออกไปทำภารกิจจะไม่ถูกจับตามอง? นายดูถูกจิตใจชั่วร้ายของคนพวกนั้นเกินไปหน่อย"
เซี่ยฟางพูดเสริม น้ำเสียงมีแต่ไม่เห็นด้วย
ซูหลิงซีปรายตามองสวีอวี้ ไม่ได้พูดอะไรมาก แต่ดูจากแววตา เห็นได้ชัดว่าเพราะคำพูดนี้ ก็ไม่พอใจอยู่บ้าง
ในใจสวีอวี้อุ่นวาบ เพิ่งอ้าปากจะพูดอะไร ก็ถูกเซี่ยซื่อตบไหล่ขัดจัง "พอแล้ว ๆ พวกเราฟันฝ่ามาด้วยกัน เมื่อไรที่นายเคยทิ้งพวกเรา? มาพูดแบบนี้ตอนนี้ ไม่เห็นหัวกันเกินไปแล้ว"
"อีกอย่าง คราวนี้เคยโดนมาแล้วครั้งหนึ่ง สถาบันจะไม่นั่งดูดายแน่"
พูดถึงตรงนี้ เซี่ยซื่อขยับเข้ามาใกล้ หันมองลานข้าง ๆ ลดเสียง "ข้าง ๆ พวกเราไม่ใช่มีปรมาจารย์เจ็ดขอบเขตอีกคนหรือ? มีคนมาหาเรื่อง ก็หาภัยใส่ตัว"