พื้นที่ระดับเอ?!
หากเธอได้ครอบครองหลุมหลบภัยหมายเลข 83 อย่างถูกต้อง เธอก็จะได้สิทธิ์ควบคุมอุโมงค์ซากภพอย่างชอบธรรม เมื่อถึงตอนนั้น ทรัพยากรทั้งหมดที่นี่ก็จะตกอยู่ภายใต้การควบคุมของเธอ
เหลียงเสี่ยวชินถึงกับรู้สึกว่า ภายในสิบปี ตนมีหวังทะลวงสู่ทำเนียบสุดยอดฝีมือแปดขอบเขต!
“ยัยหนูเหลียง ยื่นมือยาวเกินไป ไม่ใช่เรื่องดีหรอก”
ถังหัวหรงมองเหลียงเสี่ยวชินที่ลมหายใจถี่กระชั้น เอ่ยปากเรียบๆ
“ผู้น้อยมิกล้า”
เหลียงเสี่ยวชินได้สติ รีบกดความตกตะลึงในใจลงไป ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ
“ดีที่สุดก็ให้เป็นเช่นนั้น”
ถังหัวหรงโบกมือ ไม่สนว่าอีกฝ่ายจะคิดเช่นไร หมุนตัวเดินจากไป
มองแผ่นหลังที่เดินจากไปอย่างสงบนิ่งของเขา เล็บของเหลียงเสี่ยวชินจิกเข้าไปในฝ่ามือลึกจนมีเลือดซึม แต่เธอกลับไม่รู้สึกตัวเลย
เธอวางแผนมานานขนาดนี้ สุดท้ายแล้ว ผลประโยชน์ทั้งหมดกลับถูกสถาบันยุทธ์เก็บไป หนักกว่านั้น นี่มันกลับเป็นพื้นที่ระดับเอ ทำเอาเธอกล้ำกลืนความแค้นนี้ไม่ลง
แต่ไม่นานเธอก็ตั้งสติได้ ต่อหน้าสุดยอดฝีมือแปดขอบเขต ต่อให้ไม่ยินยอมเพียงใด เธอก็ไม่อาจล่วงเกินซึ่งหน้าได้
แม้แต่กองทัพสกุลเหลียงที่อยู่นอกปราการ ก็ยังคุกคามสุดยอดฝีมือแปดขอบเขตไม่ได้
ทางรอดเดียวตอนนี้ คือรีบส่งรายงานข่าวกรองนี้กลับไป รอให้ผู้ใหญ่ในตระกูลตัดสินใจ
คิดได้ดังนั้น เหลียงเสี่ยวชินไม่กล้าชักช้า รีบสาวเท้าไปทางที่มั่น
ถังหัวหรงไม่ได้ออกจากที่มั่น อาจเพราะอุโมงค์รับน้ำหนักสุดยอดฝีมือแปดขอบเขตอย่างเขาไม่ไหว หรือไม่ก็เกรงว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝัน จึงนั่งคุมเชิงอยู่ที่มั่นเป็นพิเศษ
เหลียงเสี่ยวชินไม่สนใจมากความ รีบออกจากอุโมงค์ไป
ทันทีที่ออกจากอุโมงค์ เธอก็เห็นเงาร่างคุ้นตาเดินเร็วมา ปรมาจารย์เจ็ดขอบเขตที่มารายงานข่าววิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาใกล้ สีหน้าตื่นตระหนก “คุณหนูรอง เรื่องไม่ดีแล้ว เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”
คิ้วงามของเหลียงเสี่ยวชินขมวดมุ่น ลางร้ายวาบขึ้นในใจ เธอชำเลืองมองกลุ่มของถังเหยียนที่อยู่ไม่ไกล “ตื่นอะไร ใจเย็นๆ ค่อยๆ พูด”
“รองหัวหน้าสถาบันหลิวพาคนมาบุกค่ายใหญ่ ฉกของที่คุณชายนำมาหมดแล้ว!”
ปรมาจารย์ผู้นั้นมองถังเหยียนอย่างหวาดระแวง แต่ก็ไม่ได้ปิดบัง