"ไอ้เด็กบ้า อย่านึกว่าฉันไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ เก็บความคิดเล็กคิดน้อยนั่นซะ ที่นั่นไม่ใช่แดนร้างจะเอามาเทียบกันได้"
คุณครูจูจ้องเขม็งอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วตวาด
"ท่านอาจารย์กล่าวถูกต้องแล้ว ศิษย์เข้าใจแล้ว"
สวีอวี้ได้แต่หมองใจ ก้มศีรษะตอบ
หากคุณครูจูไม่ปรากฏตัว เขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะนั่งลงด้วยซ้ำ ที่ท่าทีของซูหลิงซีเปลี่ยนไป ก็เพราะคุณครูจูนั่นเอง
จะบอกว่าโควตาคือของขวัญ ก็ยังพอฟังได้
ซูหลิงซีนั่งอยู่ข้าง ๆ มองดูทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างเงียบ ๆ ตลอดหลายสิบปีที่คุณครูจูสอนศิษย์มา ไม่เคยเห็นท่านใส่ใจใครถึงเพียงนี้
"หนูน้อย ซากภพเต็มไปด้วยอันตราย เธอพาเขาไปด้วยก็ต้องดูแลเขาด้วย"
คุณครูจูหันไปมองซูหลิงซี เตือนขึ้น
"ในเมื่อเป็นเพื่อนร่วมทีมของฉัน ฉันจะดูแลอย่างดีที่สุด ท่านอาจารย์วางใจได้"
ซูหลิงซีผงกศีรษะตอบ
"อืม สิ่งที่ควรพูดฉันก็พูดหมดแล้ว พวกเธอคุยกันเองเถิด"
คุณครูจูพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วเดินเอามือไพล่หลังไปทางเรือนชั้นนอก ถึงหน้าประตูก็เช่นเดียวกับตอนมา ร่างสะบัดหายวับไปในสวนอย่างเงียบงัน ราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน
สวีอวี้มองไปทางที่ท่านจากไป แต่ในใจกลับเกิดความคิดประหลาด
เขาสัมผัสได้โดยสัญชาตญาณว่าที่คุณครูจูมาเป็นพิเศษ ไม่ใช่เพียงเพื่อโควตานี้แน่ เพราะก่อนหน้านี้ซูหลิงซีก็เชิญเขาอยู่แล้ว ด้วยสายตาของเธอ เมื่อดูออกว่าเขากับคุณครูจูสนิทสนมกัน ย่อมไม่ปฏิเสธง่าย ๆ