“เตรียมตัวออกเดินทาง”
ระหว่างที่สวีอวี้และเซี่ยซื่อกำลังคุยกระซิบกัน เสียงเย็นใสของซูหลิงซีก็ดังขึ้นเบาๆ
เซี่ยฟางลุกขึ้นยืน มือหนึ่งถือดาบยาว อีกเล่มสะพายไว้ด้านหลัง พู่ดาบพลิ้วตามลม เสริมให้ท่วงท่าของเธอดูสง่างามห้าวหาญ
“พี่เซี่ย ดาบนั่นหนักไหม ให้ผมช่วยถือให้ไหมครับ”
เซี่ยซื่ออาจเพราะเห็นเธอสำแดงฝีมือเมื่อครู่ จึงรีบเสนอตัวเอาใจ
เซี่ยฟางเหลือบมองเขา แสงเย็นวาบบนคมดาบ กลิ่นอายคมกริบแผ่ซ่าน “ดูแลตัวเองให้ดีเถอะ ถ้ากลายเป็นตัวถ่วงจริงๆ คงไม่มีใครสนใจความเป็นความตายของนายหรอก”
เซี่ยซื่อยิ้มแหยๆ พอเห็นเธอหันหน้าหนี ก็เม้มปาก
ก็แค่ฝีมือเหนือกว่าฉันหน่อยหนึ่ง?
ยโสไปได้?
ไม่รู้ทำไม เมื่อเห็นพวกเขาสองคนเป็นเช่นนี้ ในหัวสวีอวี้ก็อดแวบภาพของมู่ชิงชิงและเหลยฮวนฮวนขึ้นมาไม่ได้ ผู้หญิงที่แข็งกร้าวพอๆ กัน...
เซี่ยฟางคนนี้ค่อนข้างคล้ายกับมู่ชิงชิง และก็เป็นยอดฝีมือด้านดาบทั้งคู่
เธอกับเซี่ยซื่อ ภายภาคหน้าคงไม่เหมือนมู่ชิงชิงกับเหลยฮวนฮวนหรอกกระมัง ที่คงความสัมพันธ์แบบละเอียดอ่อนและเป็นปรปักษ์ต่อกัน?
เหลือบมองซูหลิงซีที่อยู่ด้านหน้าอีกครั้ง จู่ๆ สวีอวี้ก็รู้สึกว่า ผู้หญิงในสถาบันยุทธ์ ล้วนฮึกเหิมทะเยอทะยานและแสดงความสามารถออกมาเต็มที่เช่นนี้หรือ?
หรือจะบอกว่า วิถีการสอนของสถาบันยุทธ์เหมาะกับดินแดนรกร้างนี้ยิ่งนัก ถึงทำให้เหล่าสตรีผู้มีพรสวรรค์เหล่านี้สำแดงความแหลมคมถึงเพียงนี้?
หลังจากพักเอาแรงสั้นๆ ภายใต้การนำของซูหลิงซี หน่วยสี่คนก็เราะเลียบผาหินมุ่งหน้าสู่ส่วนลึกที่พลังปราณหนาแน่นต่อ