วิทยาลัยเอบี สนามประลอง
สวีเยว่กำลังนอนอยู่ใต้ร่มไม้ริมสนามประลอง ใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำ หายใจหอบไม่หายเหนื่อย เห็นได้ชัดว่าเหนื่อยไม่น้อย
ข้าง ๆ ตัวเธอ หลินเวยเวยก็นั่งอยู่ตรงนั้น ใช้มือเล็ก ๆ พัดลมให้เธอ
"เวยเวย เธอก็พักบ้างเถอะ อย่าเอาแต่สนใจฉันเลย"
สวีเยว่ยกมือขึ้นปาดเหงื่อ แต่กลับอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา: "คราวนี้พวกเราน่าจะผ่านการทดสอบกันได้หมดแล้ว!"
หลินเวยเวยก็เม้มริมฝีปากยิ้มบาง ๆ พูดเสียงเบา: "อืม พลังชีวิตของพวกเราถึง 15 หน่วยแล้ว น่าจะผ่านการทดสอบพื้นฐานได้!"
สวีเยว่พยักหน้าหนักแน่น แววตาอดไม่ได้ที่จะมองไปยังกลุ่มผู้เรียนที่กำลังฝึกหนักอยู่ไกล ๆ ดวงตากลมโตฉายแววร้อนแรง
บางที อีกไม่นาน ตนเองก็อาจจะตามทันพวกพี่เฉียงได้!
"เด็กน้อยสองคนนี้"
หลินหร่านยืนอยู่ในที่มืด มองดูวัยรุ่นสาวสองคน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
หากไม่ใช่อาศัยสวีอวี้ติดต่อสถาบันยุทธ์ ให้หลินเวยเวยได้เข้าเรียนเป็นกรณีพิเศษ เกรงว่าตอนนี้เธอคงถูกขังอยู่ในห้องลับของถิ่นตระกูลหลิน กลายเป็นหุ่นเชิดคอยส่งเลือดหล่อเลี้ยงชีวิตไปแล้ว
มองดูความไร้เดียงสาที่ฉายชัดบนใบหน้าของพวกเธอ หลินหร่านเพียงรู้สึกเบ้าตาร้อนผ่าว หัวใจที่แขวนค้างมาตลอดหลายวันนี้ ในที่สุดก็วางลงได้กว่าครึ่ง
เพียงแต่พอนึกถึงภัยคุกคามจากตระกูลหลิน หัวใจของเธอก็อดไม่ได้ที่จะลอยขึ้นมาอีกครั้ง
เรื่องที่สวีอวี้ประสบวิกฤตครั้งก่อน เธอก็รู้แล้ว แม้สุดท้ายจะได้รับการแก้ไข แต่ทว่า เบื้องหลังตระกูลหลินคือกลุ่มทุนสกุลเหลียง!
ยามนี้ กองกำลังของสกุลเหลียงก็จ้องเขม็งอยู่ด้านนอกปราการ ไม่แน่ว่าครั้งหน้าสวีอวี้ก้าวออกจากปราการ อาจจะไม่มีโชคดีเช่นนั้นอีกแล้ว
"ผู้อาวุโสหลินหร่าน หัวหน้าสถาบันถังเชิญท่านไปพบ"
ขณะที่หลินหร่านกำลังครุ่นคิด อาจารย์ผู้นี้ก็เดินเร็ว ๆ เข้ามา พูดเสียงเบา
แววตาของหลินหร่านฉายแววเคร่งขรึม พยักหน้า ก่อนจะละสายตาจากวัยรุ่นสาวทั้งสองคน แล้วเดินตามอาจารย์ผู้นี้ไปทางห้องทำงานของหัวหน้าสถาบัน
"หัวหน้าสถาบัน ท่านเรียกหาฉัน?"
ถังเหยียนหันกลับมา มองหลินหร่าน สีหน้าค่อนข้างเคร่งขรึม: "ไม่ผิด ที่เรียกเธอมา เพราะมีเรื่องหนึ่งจะบอกเธอ เกี่ยวกับตระกูลหลิน แล้วก็สกุลเหลียง"