“รุ่นน้อง มีงานเข้าแล้ว”
มู่ชิงชิงจ้องมองสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้แนวป้องกันกำแพงเมืองอย่างช้า ๆ พร้อมพึมพำ
เวลานี้ สีหน้าของจางเซียวเคร่งขรึมอย่างผิดปกติ ดวงตาจับจ้องอสูรซากตัวนั้น มือที่ซ่อนอยู่ในชายเสื้อคลุมสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว
อสูรซากระดับห้า!
เพิ่งเริ่มต้นคลื่นอสูรได้ไม่นาน กลับมีอสูรซากระดับห้าปรากฏตัวแล้ว!
ทุกย่างก้าวของมันทิ้งรอยเท้าลึกบนพื้น เศษหินกระเด็นกระจาย ราวกับแผ่นดินกำลังสั่นสะเทือน
“เตรียมยิงรวม เล็งไปที่ดวงตาของมัน!”
จางเซียวสูดหายใจลึก พยายามทำให้น้ำเสียงของตัวเองฟังดูหนักแน่น
สิ้นเสียง เหล่าองครักษ์ที่อยู่ข้าง ๆ ปรับเป้าหมายทันที หันปากกระบอกปืนไปยังดวงตาทั้งสองของอสูรซากระดับห้าพร้อมกัน
เห็นได้ชัดว่าอาวุธในมือของพวกเขาดีกว่าของทหารกองทหารรักษาเมืองทั่วไปและกองกำลังส่วนตัวส่วนใหญ่มาก ลำกล้องปืนสีดำทมิฬทำให้แม้แต่อสูรซากระดับห้าสัมผัสได้ถึงภัยคุกคาม มันคำรามออกมา ก่อนจะเหวี่ยงแขนข้างหนึ่ง คว้าอสูรซากตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่กำแพงเมือง
เมื่อเห็นภาพนี้ สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป อสูรซากระดับห้าตัวนี้ไม่ได้ถูกหมอกโลหิตกัดกินจนกลายเป็นหุ่นเชิดที่รู้จักแต่การสังหาร แต่มันยังมีสติสัมปชัญญะของตัวเอง
อสูรซากที่ถูกใช้เป็นอาวุธขว้างตัวนั้น พุ่งทะยานมาพร้อมเสียงแหวกอากาศ ก่อนจะซัดเข้าใส่แนวป้องกันที่ตั้งแท่นบัญชาการอย่างรุนแรง
“ฮึ่ม!”
ทว่า มันยังไม่ทันถึงเป้าหมาย แสงสายฟ้าก็พุ่งออกจากกำแพงเมือง โดนเข้าใส่อสูรซากที่พุ่งเข้ามาอย่างแม่นยำ เผามันจนไหม้ดำในพริบตา ร่วงหล่นลงพื้นอย่างดังสนั่น