เมื่อมองจากระยะไกล หลุมหลบภัยหมายเลข 83 ทั้งหมดถูกปกคลุมด้วยหมอกโลหิตไร้ที่สิ้นสุด ดั่งเมืองโดดเดี่ยวที่พร้อมจะถูกหมอกโลหิตกลืนหายไปทุกเมื่อ
ศูนย์บัญชาการ
จางเซียวสีหน้าเคร่งเครียด จ้องลึกเข้าไปในหมอกโลหิต
ที่นั่นหมอกโลหิตพลุ่งพล่าน มองเห็นเงาดำขนาดใหญ่หลายร่างแวบผ่าน พวกมันต่างจากอสูรซากระดับต่ำที่พุ่งเข้าชนปราการอย่างไร้สมองและตายคาเครื่องจักรกลป้องกันเมือง
เงาดำเหล่านั้นประหนึ่งมีสติปัญญา จ้องมองปราการจากระยะไกล ประหนึ่งกำลังรอคอยบางสิ่ง
"ตุบ!"
สนามรบบนกำแพงยิ่งดุเดือด เสียงประหลาดดังขึ้นกะทันหัน ดุจกลองยักษ์ที่ตีดังในใจทุกคน
ผู้ใช้พลังระดับสองที่อ่อนแรงอยู่แล้ว เมื่อได้ยินเสียงนี้ ร่างกายสั่นสะท้าน รู้สึกได้ว่าพลังชีวิตภายในพลุ่งพล่าน ราวกับจะทะลุออกนอกร่าง
แม้แต่ผู้ใช้พลังระดับสาม ก็รู้สึกว่าพลังชีวิตไหลเวียนติดขัด การเคลื่อนไหวช้าลงหลายส่วน
"มาแล้ว!"
จางเซียวหดรูม่านตา ตะโกนเสียงต่ำ
มู่ชิงชิงที่กำลังหยอกล้อเหลยฮวนฮวนอยู่ก่อนหน้านี้ เก็บสีหน้าขี้เล่น แล้วมองลึกเข้าไปในหมอกโลหิตด้วยแววตาจริงจัง
สัตว์โลหิต ปรากฏตัวแล้วในที่สุด
ในชั่วขณะนั้น อสูรซากบินที่รุกรานไม่หยุดก็ดูเหมือนจะซ่อนตัวกลับเข้าไปในหมอกโลหิต สนามรบตกอยู่ในความเงียบงันน่าสะพรึง
ทว่าไม่มีใครโห่ร้องยินดี สายตาทุกคู่จับจ้องลึกเข้าไปในหมอกโลหิต
ที่นั่นหมอกโลหิตพลุ่งพล่านราวกับถูกมือยักษ์มองไม่เห็นกวน ดูเหมือนจะกลายเป็นคลื่นหมอกโลหิตสูงร้อยจ้าง พร้อมฟาดทำลายแนวป้องกันปราการทั้งหมด