"ชิ"
คุณครูจูเหลือบมองสวีอวี้ ฉีกยิ้มเย็นชา "คิดว่าแค่ยอมรับผิด จะยกเลิกค่าธรรมเนียมได้รึไง"
"ไม่กล้าขอรับ นี่เป็นเงินเก็บทั้งหมดของศิษย์ รวมทั้งสิ้น..."
"แค่นี้ คิดว่าจะซื้อของของฉันได้รึ"
คุณครูจูไม่ชายตามองด้วยซ้ำ พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
มือที่ยื่นแผ่นป้ายประจำตัวของสวีอวี้ค้างแข็งกลางอากาศ ดูอึดอัด
หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริง ๆ ไม่ใช่เพราะป้ายหยกของท่านไม่คุ้มราคานี้ แต่เพราะเติมพลังจิตครั้งเดียวก็กวาดทรัพย์สินเขาหมดบ้าน เขาจ่ายไม่ไหวจริง ๆ
แต่หลังจากผ่านเรื่องคราวนี้ เขาก็ตระหนักว่า หากโยนป้ายหยกนี้ให้ผู้มีอำนาจในปราการ พวกเขายินดีเสนอราคามหาศาลทีเดียว!
"ของล่ะ"
คุณครูจูยื่นมือออกมาข้างหนึ่ง เอ่ยถาม
สวีอวี้สีหน้าอึกอัก หยุดไปครู่หนึ่ง ติดอ่างว่า "แตก แตกแล้วขอรับ"
"โอ้"
คุณครูจูเลิกคิ้ว แววตาฉายความโกรธ
ชั่วขณะ สายลมในลานบ้านเหมือนชะงักค้าง
สวีอวี้รู้สึกเหมือนหายใจลำบาก ก้นบึ้งหัวใจอดไม่ได้ที่จะหวาดหวั่น บัดนี้เขาเข้าสู่ระดับขั้นสามแล้ว แต่กลับรู้สึกว่าตนเองเล็กจ้อยนักเมื่ออยู่ต่อหน้าคุณครูจู
"เธอรู้ไหม ป้ายหยกที่ฉันให้เธอ ทำจากหยกอะไร มีมูลค่าเท่าไร"
"ฉันเรียกเก็บเธอห้าหมื่นครั้งหนึ่ง ยังไม่นับรวมมูลค่าป้ายหยกเอง เธอรู้ไหม"