โจวซานและแมวเจ็ดแค่รู้สึกว่าตาพร่า เงาสีแดงแวบผ่านไปเพียงชั่วพริบตา วินาทีต่อมา พุ่มไม้รวมทั้งบริเวณนั้นถูกเผาเป็นเถ้าถ่านในพริบตา อุณหภูมิอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมา แม้จะอยู่ห่างออกไปหลายเมตร พวกเขาก็ยังรู้สึกถึงคลื่นความร้อนที่ร้อนระอุพัดเข้าใส่หน้า
ส่วนอสูรซากตัวนั้น แม้แต่เสียงร้องโหยหวนยังไม่ทันได้เปล่ง ก็กลายเป็นซากไหม้เกรียมดำคล้ำ กลิ่นไหม้ฉุนเฉียวฟุ้งกระจายไปทั่วอากาศ
เจ้านกสีชาดตัวน้อยบินวนครึ่งรอบอย่างแผ่วเบา ก่อนจะร่อนลงบนกิ่งไม้ มันเอียงหัว ดวงตาสีแดงเหมือนทับทิมจ้องมองสวีอวี้ เหมือนรอคอยปฏิกิริยาของเขา
มุมปากของสวีอวี้กระตุก ฝ่ามือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
เจ้าตัวเล็กนี่ ดุร้ายเกินไปหน่อยแล้ว
ยังมีอีก แกจะไม่ทำตัวเอาแต่ใจหน่อยได้ไหม เนื้อกับเลือดของอสูรซากตัวนั้น ยังไงก็พอให้แต้มพลังงานได้บ้าง แต่นี่กลับถูกมันเผาจนกลายเป็นถ่าน?
“เมื่อกี้… เมื่อกี้นั่นอะไร?”
โจวซานพูดตะกุกตะกัก เห็นได้ชัดว่ายังไม่ทันได้สติจากความตะลึงเมื่อครู่ เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย
แมวเจ็ดก็เบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เมื่อเห็นเจ้านกสีชาดตัวน้อยบนกิ่งไม้ข้างสวีอวี้ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง
หรือว่า เปลวไฟเมื่อครู่ เป็นฝีมือของนกสีชาดตัวน้อยนี่?
ใช้เวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ ก็เผาอสูรซากระดับหนึ่งจนเป็นเถ้าถ่าน เปลวไฟของมันช่างร้ายกาจ เกินกว่าที่คนทั่วไปจะจินตนาการ
แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังยากที่จะเชื่อมโยงเจ้านกสีชาดตัวน้อยที่ดูไม่มีพิษภัยอะไร เข้ากับเปลวไฟนั่นได้
“ขอบ… ขอบใจมาก”
เมื่อเผชิญหน้ากับการจ้องมองของนกสีชาด สวีอวี้ถึงกับต้องจำใจ ยิ้มออกมาอย่างฝืนๆ
หลังจากที่ได้อยู่ด้วยกันครั้งที่แล้ว เขารู้ว่าเจ้าตัวเล็กนี่มีสติปัญญาอยู่บ้าง ท่าทางแบบนี้ เห็นได้ชัดว่ากำลังรอให้เขาขอบคุณ
สมกับที่คิดไว้ พอได้ยินคำพูดของสวีอวี้ นกสีชาดก็ส่งเสียงร้องที่กังวานสดใส เสียงแฝงไว้ด้วยความย่ามใจ เหมือนกำลังตอบรับคำขอบคุณของเขา
มันกระพือปีกเบาๆ ร่างเล็กๆ กระโดดไปมาบนกิ่งไม้ สายตาจ้องกลับมาที่สวีอวี้ เหมือนกำลังคาดหวังอะไรบางอย่าง