ยามบ่ายคล้อย
เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบบนถนน ฝีเท้าเบาหวิว ร่างกายเปี่ยมด้วยกลิ่นอายที่แตกต่างจากสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างสิ้นเชิง ดึงดูดให้ผู้คนที่เดินผ่านหันมามอง
สำหรับสายตาที่จับจ้องมาจากทุกทิศทาง ถังเหยียนไม่ใส่ใจ ดวงตายังคงไร้ความรู้สึก ครั้นสายตาไปตกอยู่ที่เรือนเล็กของบ้านตระกูลสวี ร่างกายพลันหยุดชะงักเล็กน้อย
“หรือว่าจะเป็นคนเดียวกัน?”
ถังเหยียนกวาดตามองหมายเลขที่ประตูเรือนของตระกูลสวี ในดวงตาฉายแววใคร่รู้
ที่อยู่ที่ซูหลิงซีเอ่ยถึง กับที่คุณครูจูเคยพูดถึงบุคคลผู้นั้นกับเธอ กลับเป็นที่เดียวกัน ทำให้เธอต้องวางงานในมือแล้วเดินทางมาดูด้วยตัวเอง
“หัวหน้าสถาบันถัง?”
ขณะที่ถังเหยียนกำลังพิจารณาอยู่ ก็มีเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อดังมาจากด้านหลัง
ถังเหยียนหันไปเล็กน้อย ก็เห็นเหลยฮวนฮวนจ้องมองเธอด้วยดวงตากลมโต ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เหมือนไม่เข้าใจว่าเธอมาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร
แย่แล้ว คงไม่ได้จะมาจับตัวเองหรอกนะ?
เหลยฮวนฮวนครุ่นคิดในใจอย่างรวดเร็วถึงเรื่องเลวร้ายที่เคยทำในช่วงหลายปีมานี้ ในปราการหมายเลข 76 เขามีชื่อเสียงกระฉ่อน แต่โดยรวมแล้วก็ไม่เคยทำอะไรที่ผิดต่อกฎของสถาบัน
คงไม่ใช่แค่ฆ่าไอ้คนที่สมควรตายไปไม่กี่คนแล้วถึงขั้นให้หัวหน้าสถาบันถังมาจับไปลงโทษถึงที่หรอกนะ?
ไม่ใช่แล้ว!
ตัวเองก็เรียนจบมาหลายปีแล้ว หัวหน้าสถาบันถังคงไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนตัวเองแล้วล่ะ?
“นายยิ้มอะไร?”