เมื่อเห็นถังเหยียนยืนอยู่นอกประตู สวีอวี้พลันรูม่านตาหดเล็กลง
ถึงอีกฝ่ายจะเก็บกลิ่นอายไว้ได้มิด แต่ดูเพียงท่าทางอกสั่นขวัญหายของจางเซียวกับพวกก็รู้ว่าคนตรงหน้าไม่ธรรมดา
สีหน้าสวีอวี้เคร่งขึ้นเล็กน้อย กวาดตามองรอยร้าวบนกำแพง เห็นสภาพสะบักสะบอมของเหลยฮวนฮวน ก็พอเดาสาเหตุของเรื่องได้
เขากำลังจะพูดขอตัวกลับพร้อมน้องสาว แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องมา แววตาเต็มไปด้วยการประเมิน
“คงไม่ได้พุ่งเป้ามาที่ฉันหรอกนะ?”
สวีอวี้พึมพำในใจ แต่ก็สลัดความคิดนั้นทิ้งทันที
อีกฝ่ายดูก็รู้ว่าเป็นบุคคลใหญ่โตสูงศักดิ์ จะมาสนใจคนกระจอกอย่างเขาได้ยังไง คงคิดไปเองแน่
“เธอก็คือสวีอวี้?”
จู่ๆ ถังเหยียนก็เอ่ยขึ้น
สวีอวี้ชะงักนิดหนึ่ง พยักหน้าตามสัญชาตญาณ “ใช่”
ถังเหยียนสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า เด็กหนุ่มคนนี้ไม่ขลาดกลัวเหมือนคนในครอบครัว เมื่อเผชิญคำถาม สายตามั่นคง แค่ข้อนี้ก็เหนือกว่าพวกผู้มีพรสวรรค์ในสถาบันที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน
แต่ถ้ามีเพียงเท่านี้ ก็คงไม่เข้าตาคุณครูจู
แล้วอะไรกันที่ดึงดูดความสนใจของคุณครูจู ถึงขั้นได้รับการยกเว้นให้รับเป็นศิษย์?
“เรื่องกำแพง เดี๋ยวพวกเราซ่อมเอง”
สวีอวี้ผายมือบอกน้องสาวกับแม่ให้กลับเข้าเรือนก่อน แล้วถามว่า “ไม่ทราบว่าท่านผู้ใหญ่ยังมีธุระอะไรหรือไม่?”
“พวกเธอกลับไปก่อน ฉันมีเรื่องจะถามเขา”
ถังเหยียนกวาดสายตามองเหลยฮวนฮวนที่นอนกองกับพื้น แววตาฉายแววเคืองใจจ้องมา ก่อนเอ่ยเรียบๆ