"โฮก!"
เสียงคำรามแหลมสูงฉีกทึ้งท้องนภา หมอกโลหิตพลุ่งพล่าน กำแพงเมืองตลอดแนวป้องกันด้านตะวันออกถูกปกคลุมด้วยทะเลสีเลือด
"พี่มู่ รุ่นพี่เหลย พวกพี่ถอยก่อนเถอะ แนวป้องกันด้านตะวันตกมีสถาบันยุทธ์รักษาการณ์อยู่ ไปที่นั่นอาจยังพอมีโอกาสรอด"
จางเซียวยืนอยู่บนกำแพง จ้องมองหมอกโลหิตที่ปกคลุมฟ้า ใจเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ร่างมหึมาของสัตว์โลหิตปรากฏเลือนรางในม่านหมอกโลหิต แววตาจับจ้องมายังกำแพงด้านตะวันออก จากแรงกดดันอันน่าสะพรึงที่แผ่ออกมา ไม่ยากที่จะเห็นว่า สิ่งมีชีวิตเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่ผู้แข็งแกร่งระดับห้าสองคนจะต้านทานได้
เวลานี้ ผู้แข็งแกร่งระดับห้าทั้งสิบที่เขาเคยมองว่าเป็นความหวัง ล้วนสิ้นชีพหมดแล้ว หยางเฉิงเจ๋อ ผู้ใช้พลังจิตขั้นสี่ก็หายสาบสูญ แนวป้องกันด้านตะวันออกหมดกำลังต้านทานแล้ว
"ถอย? จะถอยไปไหน?"
เหลยฮวนฮวนหัวเราะเยาะ "แนวป้องกันด้านตะวันตกจะปลอดภัยชั่วคราวก็เถอะ แต่ถ้าช่องโหว่กำแพงนี่ถูกสัตว์โลหิตฉีกออก คลื่นอสูรก็จะทะลักเข้ามา ปราการทั้งแห่งจะกลายเป็นนรกชัดๆ เราจะหนีไปไหนได้?"
เขากำหอกยาวในมือแน่น ทั่วร่างแผ่เจตจำนงดุดันออกมา
"แล้วก็ พี่น้องของฉันล้มตายอยู่ที่นี่ตั้งมากมาย ถ้าฉันหนีไป ใครจะฝังกระดูกให้พวกเขา?"
เหลยฮวนฮวนสูดลมหายใจเข้าลึก แววตาลุกโชนด้วยจิตวิญญาณนักสู้
"อย่าไปสนไอ้โง่นี่เลย มันถูกผลจากไอโลหิตเล่นงาน"
มู่ชิงชิงชำเลืองมองเขาอย่างเย็นชา ก่อนกลอกตา