“ฟัน!”
ทว่าสวีอวี้กลับไม่ให้โอกาสมันเช่นนั้น เขาตะเบ็งเสียงเบา ก่อนลำแสงกระบี่จะฟาดลงราวม้วนแพรไหม พุ่งปะทะอากาศจนเกิดเสียงหวีดหึ่ง ปราดเข้าใส่ช่องว่างระหว่างแผ่นเกล็ดตรงท้ายทอยของจระเข้ยักษ์อย่างแม่นยำไร้ที่ติ
“ฉึบ!”
ตัวดาบจมหายไปกว่าครึ่ง เลือดสีเขียวคล้ำพุ่งกระฉูด ร่างมหึมาของจระเข้ยักษ์เลนหนองแข็งทื่อ แสงสีแดงในรูม่านตาตั้งหรี่ดับลงอย่างรวดเร็ว
เพียงชั่วพักหายใจไม่กี่ครั้ง พลังชีวิตภายในร่างก็ถูกปราณดาบอันแหลมคมทำลายจนหมดสิ้น ซากขนาดมหึมาทรุดกระแทกพื้น เกิดแอ่งยุบตัวใหญ่ในบึงตม โคลนเลนซัดกลับเป็นระลอก
สวีอวี้ถอนหายใจยาว ชักดาบออกมา ไม่ได้รีบเอาแก่นสัตว์ ทว่าใช้พลังจิตกวาดตรวจรอบตัวอย่างระมัดระวัง หลังแน่ใจว่าไม่มีภัยคุกคามอื่นใดในบึงอีก จึงก้าวเข้าไปควักเอาแก่นสัตว์มา
จากนั้น เขามองไปยังมังกรดินเกราะเหล็กสองตัว เสียงคำรามเมื่อครู่เกือบจะผลาญเรี่ยวแรงสุดท้ายของตัวผู้จนหมดสิ้น เมื่อเห็นสวีอวี้เดินเข้ามา มันก็ทำได้เพียงจ้องมองด้วยแววตาเดือดดาล แม้แต่เสียงคำรามเตือนก็ครางไม่ออก ชัดเจนว่ามันหมดสภาพเต็มทีแล้ว
สวีอวี้ถึงได้สังเกตว่านอกจากร่องรอยการต่อสู้เมื่อครู่แล้ว บนร่างของมันยังมีรอยกรงเล็บใหม่อีกมาก เห็นได้ชัดว่าเพื่อปกป้องเพื่อน มันเคยผ่านการต่อสู้ดุเดือดมาหลายครั้งก่อนหน้านี้
สวีอวี้สาวเท้าเร็วเข้าไปใกล้ กวาดตามองร่างของมังกรดินเกราะเหล็กตัวเมีย คิ้วขมวดเล็กน้อย
อาการของตัวเมียน่าสังเวชยิ่งกว่าที่คิด ไม่เพียงบาดแผลภายนอกสาหัส เลือดแก่นแท้ในร่างยังแทบจะเหือดแห้ง เห็นได้ชัดว่ามันฝืนเร่งพลังเพื่อรักษาลูกในท้อง ต่อให้ตนไม่ลงมือ มันก็อยู่ได้ไม่เกินครึ่งชั่วโมง
เขาทอดสายตาลงที่หน้าท้องป่องเป่ง คลื่นพลังชีวิตอันแผ่วเบายิ่งรุนแรงขึ้น
เมื่อเห็นว่าสวีอวี้ไม่ได้ลงมือจัดการกับมัน มังกรดินเกราะเหล็กตัวเมียก็เปล่งเสียงครวญครางต่ำจากลำคอ หน้าท้องกระเพื่อมรุนแรง ตามด้วยเสียงกรีดร้องแหลมเล็กดังขึ้น ลูกสัตว์ตัวน้อยที่ยังเปื้อนเมือกหลุดออกมาจากท้อง
มันเป็นลูกอ่อนขนาดเพียงครึ่งเชียะ ผิวกายทั้งตัวปกคลุมด้วยแผ่นเกล็ดสีดำละเอียด ตาทั้งสองยังไม่ลืม ขาทั้งสี่เตะถีบอย่างไร้แรง ส่งเสียงร้องเบาจาง