"หมายเลขสาม แกคิดว่าไอ้เจ้าหมอนี่ยังพอรักษาได้ไหม?"
ท่านปู่เซี่ยเหลือบมองอาแซเซี่ยที่ยืนรออยู่ข้าง ๆ ครั้งหนึ่ง พลางเอ่ยถาม
"ท่านกล่าวเกินไปแล้ว คุณชายฉลาดเฉลียวมาตลอด"
อาแซเซี่ยกระตุกมุมปาก หลานของท่านก็จริง แต่เขาจะบังอาจเรียกเช่นนั้นได้ยังไง "เมื่อก่อนเขากลัวความลำบาก เพียงเพราะไม่เคยเห็นอันตรายที่แท้จริง นับตั้งแต่ไปเยือนซากภพ สายตาและจิตใจก็เปลี่ยนไป ไม่กี่ปีก็คงชูธงให้ตระกูลเซี่ยได้แล้ว"
"แค่เขา? อย่าให้เขาผลาญสมบัติตระกูลเซี่ยจนเกลี้ยง ฉันก็จะเผาธูปขอบคุณสวรรค์แล้ว"
ท่านปู่เซี่ยส่งเสียงเย็นชา แต่มุมปากกลับคลี่ยิ้มที่ซ่อนไว้ไม่อยู่
เห็นได้ชัดว่า การเปลี่ยนแปลงของเซี่ยซื่ออยู่ในสายตาของท่าน และทำให้ท่านปลาบปลื้มยิ่งนัก
"ไม่มีทาง"
อาแซเซี่ยหัวเราะในใจ แต่ภายนอกยังคงสำรวม "ครั้งนี้คุณชายได้รับความโปรดปรานจากคุณหนูหลินเจา ก็แสดงว่าพลังและศักยภาพของเขาเป็นที่ยอมรับแล้ว"
"ฉันว่า อนาคตคุณชายไม่ด้อยไปกว่าท่านกับนายท่านเลย"
"เธอก็อย่ามาช่วยเขาพูดต่อหน้าฉันเลย ไอ้หลานนี่มันหนักเบาแค่ไหนฉันไม่รู้รึ? ถ้าไม่ใช่ช่วงนี้ท่าทางเขาพอใช้ได้ ก็ปากเสียอย่างนั้น ฉันจะแขวนเฆี่ยนสามวันสามคืน"
ท่านปู่เซี่ยทำหน้าดุ กล่าว
อาแซเซี่ยรีบยิ้มรับ พลางเอ่ยปากชมไม่หยุด
เขาเข้าใจความคิดของท่านปู่กับนายท่านดีเหลือเกิน การที่เซี่ยซื่อฝึก 'คัมภีร์กระดูกเหล็ก' จนถึงขั้นสำเร็จในเวลาอันสั้นเช่นนี้ นอกจากตัวเขาเองที่พยายามแล้ว ทรัพยากรที่ใช้ไปก็เป็นตัวเลขที่น่าตกใจ
ภายนอกพวกเขาดูเข้มงวดกับเซี่ยซื่ออย่างมาก ทำเหมือนโกรธที่เขาไม่เอาไหน แต่แท้จริงแล้วหวงยิ่งกว่าอะไร
ในเวลาเดียวกัน
สวีอวี้ในแดนร้างลึกก็ฝึกฝนมาสองวันแล้ว
นอกจากดื่มน้ำค้างอุกกาบาตวันละหยดแล้ว อย่างน้อยเขาก็จะล่าอสูรซากสักสองสามตัวเพื่อขัดเกลาตนเอง ในจำนวนนั้นก็มีอสูรซากระดับห้าอยู่บ้าง แบบนี้แม้ไม่ได้พบโชคใหญ่หลวง แต่อาศัยการกลืนกินเลือดเนื้ออสูรซากอย่างเดียว ธาตุอาหารปฐมก็เพิ่มขึ้นวันละสิบหน่วย