"ฟื้น...ฟื้นขึ้นมาจริง ๆ งั้นเหรอ?!"
สวีอวี้ใจหายวาบ ความหนาวเย็นในใจยิ่งกว่าน้ำในแม่น้ำ
"หึ่ง..."
ขณะที่เขากำลังจะว่ายสุดแรงไปตามทิศทางกระแสน้ำ หูก็ได้ยินเสียงหึ่งประหลาด วินาทีต่อมา แสงสีฟ้าหม่นสายหนึ่งพุ่งลงน้ำ แทบจะทะลุแม่น้ำใต้ดินในพริบตา ตรงเข้าหาจุดหว่างคิ้วของสวีอวี้
สวีอวี้หดรูม่านตา ความเร็วขนาดนี้เขาไม่มีทางทันตั้งตัว แสงสีน้ำเงินนั้นมาถึงตรงหน้าแล้ว
"ป๊ะ!"
ในเสี้ยววินาทีคับขัน เสียงแตกกระจายแผ่วเบาดังขึ้น แสงสีน้ำเงินที่กำลังจะแทงเข้าจุดหว่างคิ้วราวกับถูกพลังที่มองไม่เห็นขัดขวางไว้ ถูกปะทะจนแตกเป็นเสี่ยง กลายเป็นเศษแสงเรืองรองสลายไปในน้ำ
"นี่มันป้ายหยกของท่านอาจารย์นี่?"
สวีอวี้สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย ใจตกใจเล็กน้อย เขาไม่ทันได้เสียดายที่ป้ายหยกแตกแล้ว ระดมความเร็วทั้งหมด ร่างเหมือนลำแสงสายหนึ่งแหวกกระแสน้ำ พุ่งทะยานไปยังส่วนลึก
ถ้าไม่ใช่การคุ้มครองของป้ายหยก เขาเกรงว่าคงต้านทานแสงสีน้ำเงินที่น่าสะพรึงนั่นไม่ได้
แม้ไม่รู้ว่าโครงกระดูกที่ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนนั่น ยังสามารถโจมตีแบบนั้นได้อีกครั้งหรือไม่ แต่เขารู้ดีแก่ใจ หากต้องเผชิญหน้ามันอีก คราวนี้ไม่มีทางรอดแน่
สายน้ำแม่น้ำใต้ดินยิ่งไหลเชี่ยวกราก ในความมืดสนิท มีเพียงแสงสีแดงอ่อน ๆ พวยพุ่งจากร่างเขา สวีอวี้ไม่กล้าหันหลังกลับ อาศัยเพียงการสัมผัสกระแสน้ำ ว่ายตรงไปข้างหน้าสุดกำลัง
......
เขตสาม ในโรงเรียน
"วันนี้จะสอนวิธีรับมือเมื่อพวกเธอพบสัตว์อสูรกลายพันธุ์..."