มือของหลิ่วเยี่ยนประสานอาคมอย่างรวดเร็ว แสงเรืองรองหมุนวนรอบกายราวกับโล่คุ้มกันที่จับต้องได้ ปิดกั้นควันดำที่พวยพุ่งเข้ามาไม่ขาดสายไว้ภายนอก
"ผนึก!"
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น แสงเรืองรอบกายก็พลันแผ่ขยายออก ถาโถมเข้าบดขยี้สิ่งชั่วร้ายรูปหัวอสูรนั้น
ภายใต้แรงกดดันอันน่ากลัวนี้ หัวอสูรนั้นสั่นสะท้านไม่หยุด ควันดำพวยพุ่งออกทั่วร่าง ราวกับจะสลายตัวทุกเมื่อ ทว่าประกายเย้ยหยันในดวงตาสีแดงเข้มกลับทวีความเข้มข้นขึ้น ราวกับกำลังหัวเราะเยาะว่าสิ่งที่หลิ่วเยี่ยนทำนั้นไร้ประโยชน์
"ตูม!"
ในจังหวะที่แสงเรืองนั้นใกล้จะกดทับลงไป หัวอสูรก็อ้าปากแผดเสียงคำรามยาว ทันใดนั้น เบื้องล่างตาน้ำที่ผู้แข็งแกร่งระดับหกสองนายใช้พลังชีวิตเข้ากดปราบไว้ ก็พลันพวยพุ่งกระแสมลทินที่ข้นหนืดดั่งหมึกทะลักขึ้นสู่ท้องฟ้า
หัวอสูรที่ยังคงสั่นสะท้าน เมื่อถูกกระแสมลทินนี้หลั่งไหลเข้าไป ร่างก็พองขยายขึ้นทันที ขนาดเพิ่มขึ้นเป็นสามจ้างในชั่วพริบตา ดวงตาสีแดงเข้มประดุจลาวาเดือดพล่าน เพียงแค่สบตา ก็รู้สึกราวกับจิตวิญญาณถูกบีบรัด หายใจไม่ออก
สวีอวี้ขมวดคิ้ว รีบเบือนสายตาหนี ไม่จ้องมองดวงตาสีแดงคู่นั้นอีก เปลี่ยนไปเพ่งเล็งที่ตาน้ำนั้นแทน
การโจมตีของหลิ่วเยี่ยนพลันถูกสกัด แสงเรืองยังมีทีท่าว่าจะถูกควันดำที่มืดทมิฬกลืนหายไป
"บ้าจริง ไม่รู้จะทันหรือเปล่า"
เหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้ทำให้สีหน้าเขาเปลี่ยนไป เขากัดฟันกรอด แสงเรืองที่เริ่มอ่อนแรงก็กลับมาเปล่งประกายอีกครั้ง ครอบคลุมท้องฟ้าไปครึ่งหนึ่ง ประจัญหน้ากับควันดำทมิฬนั้น
หลิ่วเยี่ยนรู้แก่ใจดีว่า ถึงตัวเองจะใช้พลังทั้งหมด ก็ทำได้เพียงบั่นทอนกำลังของสิ่งชั่วร้ายเบื้องล่างแอ่งแผ่นดินนี้ลงไปบ้างเท่านั้น ไม่มีทางกำจัดมันได้หมดสิ้น
ตอนนี้เขาทำได้แค่หวังว่าถังเหยียนจะรีบมาถึง ในฐานะสายตรงของตระกูลถัง เธอต้องมีแนวอักขระลับเฉพาะที่ใช้ปราบมลทินได้แน่
มีเพียงสิ่งนั้นเท่านั้นที่จะผนึกสิ่งชั่วร้ายนี้ไว้ที่นี่ได้อย่างสมบูรณ์