สวีเฉียงดูเหมือนจะรู้สึกถึงบางอย่าง เมื่อเห็นสวีอวี้ที่อยู่นอกสนามฝึก เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นสีหน้าก็แสดงความดีใจอย่างเหลือล้น กระบวนท่าหมัดที่กำลังฝึกก็พลอยเสียจังหวะไปบ้าง
อาจารย์ที่รับผิดชอบสอนนักเรียนใหม่ขมวดคิ้ว ตวาดเสียงเข้มว่า "สวีเฉียง ออกมา!"
สวีเฉียงสะดุ้งโหยง รีบเก็บสายตากลับมา วิ่งไปหาครูฝึกอย่างเก้ๆ กังๆ ก้มหน้านิ่งไม่กล้าพูดอะไร
ครูฝึกกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า กล่าวเสียงหนักแน่นว่า "เวลาฝึก จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เป็นเรื่องเป็นราวอย่างนี้ได้ยังไง ไปวิ่งห้าสิบรอบ ถ้าวิ่งไม่เสร็จห้ามพัก!"
"ขอรับ!"
สวีเฉียงไม่กล้าโต้แย้ง จึงหันกลับแล้ววิ่งไปที่ขอบสนามฝึก ตอนวิ่งไปถึงยังไม่ลืมที่จะส่งสายตาให้สวีอวี้
"ไอ้บ้านี่อีกแล้ว"
เซี่ยซื่อพึมพำเบาๆ เมื่อเห็นสายตาครูฝึกกวาดมามอง ก็ถึงกับหดคอเล็กน้อย ดูเหมือนจะหวาดกลัวครูฝึกคนนั้นมาก อธิบายเสียงเบาว่า "นั่นคือครูฝึกเฉินเฟิง นับเป็นหนึ่งในครูฝึกที่เข้มงวดที่สุดของสถาบัน นักเรียนใหม่ที่ผ่านมือเขาออกมา โดยพื้นฐานแล้วต้องลอกคราบกันทั้งนั้น"
"เหรอ?"
สวีอวี้ดูสีหน้าของเขาก็ดูออกอยู่แล้ว แต่เขาก็เข้าใจดีว่าในยามนี้ สำหรับสวีเฉียง การเสียเหงื่อให้มาก ดีกว่าการเสียเลือดในยามต่อสู้ในอนาคตมากนัก
อีกอย่าง ฝีเท้าสวีเฉียงนั้นเบาปราดเปรียว ไร้แววห่อเหี่ยวเพราะถูกลงโทษ ดูท่าว่าเขาจะเริ่มปรับตัวเข้ากับชีวิตในสถาบันได้แล้ว
"นักเรียนใหม่ทุกคนฝึกด้วยกันหมดไม่ใช่เหรอ?"
สวีอวี้เลื่อนสายตากลับไปที่สนามฝึก มองดูนักเรียนใหม่ที่เหงื่อไหลไคลย้อย แต่กลับไม่เห็นซุนปู้ที่เคยทำร้ายสวีเฉียงก่อนหน้านี้