สำหรับทรัพยากรที่สวีอวี้มอบให้ สวีเฉียงรู้สึกว่าตนไม่สมควรได้รับ
เขารู้ดีแก่ใจว่า การที่ตนได้เข้าสถาบันยุทธ์นั้น สวีอวี้ต้องทุ่มเทมากมายเกินไป นั่นเป็นโอกาสยิ่งใหญ่สำหรับเขา จะทำให้เป็นภาระแก่เสี่ยวอวี้ต่อไปได้อย่างไร
หลายวันมานี้ เขาได้รับทรัพยากรฝึกฝนพื้นฐานที่สถาบันแจกจ่าย แม้จะไม่มากมาย แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาเคยกล้าฝันถึง
สวีเฉียงตั้งใจวางแผนอย่างดี เก็บออมทรัพยากรไว้ส่วนหนึ่ง รอเวลาออกไปข้างนอก จะได้นำกลับไปให้คนในครอบครัว
“พี่เฉียง พวกเราไม่ต้องเกรงใจกันหรอก”
สวีอวี้ส่ายหน้า สีหน้าจริงจังเล็กน้อย กล่าวว่า “หลังจากเข้าสถาบัน คิดว่าพี่ก็ได้เห็นความสามารถของอัจฉริยะคนอื่นแล้ว ถ้าพี่อยากไล่ตามพวกเขาให้ทัน แค่ทรัพยากรที่สถาบันแจกให้คงไม่พอ”
“ไม่เป็นไร ฉันจะพยายามไล่ตามให้ทัน”
สวีเฉียงตบอก กล่าว
เขาไม่ได้ปล่อยเนื้อปล่อยตัวเพราะได้เข้าสถาบันยุทธ์ ตรงกันข้าม หลังจากได้สัมผัสระบบการฝึกฝน เขากลับฝึกหนักยิ่งขึ้น
บางทีก็เพราะเหตุนี้ เมื่ออาจารย์เฉินเฟิงเห็นเขาวอกแวก จึงไม่ได้ลงโทษรุนแรงกว่านี้
“แค่ความพยายามอย่างเดียวไม่พอหรอก”
เซี่ยซื่อหัวเราะเบา ๆ หากเป็นนักศึกษาใหม่ที่มาจากครอบครัวพลเมืองธรรมดา เขาคงรู้สึกว่าอีกฝ่ายช่างไร้เดียงสา และไม่ชายตามอง
แต่ทว่า อีกฝ่ายเป็นครอบครัวของสวีอวี้ เขาจึงพูดต่ออีกหลายประโยค “ในหนึ่งเดือน สถาบันแจกทรัพยากรพื้นฐานสิบห้าชุด เธอรู้ไหมว่าคนระดับยอดฝีมืออย่างฉัน ทรัพยากรแค่นั้นวันเดียวยังไม่พอใช้เลย”