"สวีอวี้"
เมื่อเห็นพวกเขามาถึง หลินเจาก็ลงจากรถ เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม และยื่นมือออกมาท่ามกลางสายตาอันตะลึงของทั้งสาม
สวีอวี้ชะงักเล็กน้อย แล้วจับมือเบา ๆ กับหล่อน ฝ่ามือของเด็กสาวอบอุ่น นุ่มนวล เขาไม่ได้สัมผัสนานนัก ก็รีบดึงมือกลับ
ทว่า ถึงอย่างนั้น เขาก็สังเกตเห็นอย่างเฉียบคมว่า สีหน้าของโจวเจิ้งดูหม่นลง แววตาฉายความไม่พอใจ
"เมื่อมีเธอมาร่วม ภารกิจนี้ก็มั่นใจได้อีกมาก"
หลินเจาไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรไม่เหมาะสม กลับดูเชื่อมั่นในตัวเขายิ่งนัก
"พวกเราไปกันเถอะ"
โจวเจิ้งสุดทน เอ่ยขัดการสนทนาของทั้งคู่
หลินเจาพยักหน้า เดิมทีคิดจะชวนสวีอวี้นั่งรถเดียวกับตน แต่เมื่อเห็นสวีอวี้เดินไปทางรถอเนกประสงค์ของเซี่ยซื่อที่อยู่ด้านหลังแล้ว ก็กลืนคำที่จวนจะพูดลงไป
"พี่อวี้ ระวังหน่อยนะ โจวเจิ้งนั่นแววตาผิดปกติ"
ทันทีที่ปิดประตูรถ เซี่ยซื่อก็ลดเสียงเตือนทันที: "นายไม่เห็นหรือ ตอนที่นายกับหลินเจาจับมือกันเมื่อกี้ หมอนั่นเกร็งไปทั้งตัว เหมือนถูกเหยียบหางเลย"
สวีอวี้พยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรมาก
หากโจวเจิ้งยั่วยุออกมาแต่แรก เขาอาจไม่ได้เก็บมาใส่ใจ แต่การที่อีกฝ่ายอดกลั้นไว้ได้ เพียงเท่านี้ก็แสดงว่า โจวเจิ้งรับมือยากกว่าพวกหวังอวิ๋น ซ่างกวนชิงเหยียนมาก
เมื่อถูกคนประเภทนี้จับจ้อง ก็เหมือนมีหนามทิ่มหลัง หากพลาดพลั้งเพียงนิด ก็อาจถูกวางแผนเล่นงานได้
ทว่า ตราบใดที่เขาไม่มายุ่งกับตน สวีอวี้ก็ไม่อยากจะผูกศัตรูกับเขาอย่างไม่มีเหตุผล
มันก็แค่ภารกิจเล็ก ๆ เสร็จสิ้นแล้ว แต่ละฝ่ายก็คงไม่มีเรื่องเกี่ยวข้องกันอีกมากนัก
"พี่อวี้ ฉันเล่าสถานการณ์ของเส้นแร่นั่นให้ฟังนะ"
เมื่อเห็นท่าทางของสวีอวี้เช่นนี้ เซี่ยซื่อก็โล่งใจ ด้วยความเข้าใจในตัวสวีอวี้ แม้ฝ่ายหลังจะรักษาตัวเรียบง่าย แต่ก็ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครข่มเหงง่าย ๆ
ทำได้เพียงหวังว่าโจวเจิ้งนี่จะไม่หาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัว มิฉะนั้น จุดจบของหวังอวิ๋นและซ่างกวนชิงเหยียน ก็คือตัวอย่างให้เห็น
หวังอวิ๋นและซ่างกวนชิงเหยียนตายอย่างไม่ทราบสาเหตุในแดนร้าง และบังเอิญสวีอวี้ก็ไม่อยู่ในปราการ เขาไม่คิดว่านี่คือเรื่องบังเอิญ